De aardbeien dief

Het is zondagochtend en ik loop met mijn ontbijt naar de tuin om mij daar te gaan zitten. Als ik buiten kom is het gewoon steenkoud. Nee, snel maar weer naar binnen want het begint nu toch echt herfst te worden. Vol verbazing moet ik wel tot de conclusie komen dat het alweer 16 september is. De tijd vliegt. Nog geen 1,5 maand geleden zat ik in mijn tuintje te genieten van de zomer. Heerlijk warm weer, alle planten in bloei, zoemende beestjes en lange avonden waar de zwaluwen hoog in de lucht bezig waren met vliegjes vangen en de vleermuizen in het donker voorbij zoefden.

 

vriendin merel

 

Hele vogel concerten werden er s’ochtends gehouden zo mooi dat ik zelfs mijn meditaties in de vroege ochtenden er voor onderbrak om te kijken naar de vrolijke koolmeesjes die achter elkaar in de tuin aan het spelen waren of om te kijken naar de merels, duiven, eksters, meeuwen, eksters en zekfs kraaien. Bij de vogels zat een speciale merel die ik vriendin merel noemde en die vaak even langs kwam en dan heel dicht bij mij kwam zitten als ik in de tuin was.

 

 Het was toen in die tijd heerlijk stil  achter het huis op de vogels na dan. Alle buren waren op vakantie en de stad leek wel uitgestorven. Geen file's en genoeg parkeerplek, geen 3 schreeuwende kinderen van de buren op een trampoline, die echt wel heel lief zijn maar geluid produceren als een heel schoolplein vol kinderen, geen ongewilde tuin gesprekken horen en geen grasmaaier die bij elke eerste zonnestraal aangezet wordt en geen luidruchtige tuinfeestjes Heerlijk. Gewoon rust. Poezen werden door de oppas verzorgers binnen gehouden met als geweldige uitkomst dat er de hele dag vogels in de tuin aanwezig waren. Echt, dit kon voor mij niet beter.

Op een van die zomer ochtenden loop ik naar mijn aardbeienplantjes en ik begin er flauw van te worden. Elke keer als ik zie dat er paar mooi grote aardbeien aan komen en ik dan denk; 'morgen zijn ze prachtig rijp en dan ga ik ze plukken' zijn ze al door Marten geplukt en opgegeten. Hij bewaart er niet eens 1 voor mij. Nu is het toch wel mooi geweest ik wil ook wel eens een aardbei. Als ik naar binnenloop en met stevige taal zeg wat ik er van vind kijkt Marten mij aan zegt: Daar weet ik niets van. Ik was het niet. Nou ja, zeg ik; Kaija en Poema en Dax kunnen veel maar die waren het ook niet hoor, dat lijkt me toch wel een beetje te gek dat ze al springend aardbeien van de planten kunnen eten. Dus jij moet het wel zijn. Nee hoor, zegt Marten lachend, echt niet. Zal je zelf wel gedaan hebben maar door de B12 tekort weet je het vast niet meer. Een lach salvo volgt. Hmmmm,... het zint mij niet. Hij verzint niet eens een smoes. Terwijl ik hoofdschuddend weg loop en nog wat na mopper over dat Marten wel eens met beter smoesjes is gekomen kijk ik toch even naar de slapende hondjes. Ach….. Neeeeeh,...  overtuig ik mijzelf hardop pratend.

Weet je de hondjes lusten namelijk heel graag fruit. Kersen, druiven, appels en zelfs bramen. Als ze zien dat wij fruit eten dan zien of horen ze niets meer. Nee, er moet en zal dan een kers hun richting op moeten. Daar is geen ontkomen aan. Niet dat ze bedelen hoor of naar de tafel komen. Nee, dat doen ze niet maar ze blijven je aanstaren! vanuit hun lig plek. Ze proberen je te hypnotiseren en zodanig dat je bij je eigen denkt… hier heb je je kers en nu weg wezen. Maar goed ook zij konden het dus niet gedaan hebben.

De volgende dag zo rond 06:00 uur tijdens mijn meditatie hoor ik weer allemaal getjilp en prachtige vogelconcerten. Ik ben er gewoon stil van. Natuurlijk was ik dat al tijdens de meditatie maar nu doe ik echt niets dan alleen maar luisteren. Ik kijk van uit het raam van boven naar beneden en zie allemaal verschillende vogels. Hier wordt ik zoo vrolijk van. Zoveel vogels heb ik nog nooit in onze stadstuin gezien. Ze zijn de hele tijd aan het spelen met elkaar. De 1 vliegt naar de schutting, de ander naar de stoel of naar de perenboom en dan weer op het gras. Het lijkt hier wel het vogelparadijs. Voor een stadstuin waar anders veel poezen zijn en onze 3 honden die in en uit lopen vind ik dat wel bijzonder hoor. Je zou zeggen dat vogels dan ook bang moeten zijn voor honden. (Je weet toch nog wel wij, hebben 3 grote mooi Franse herders. Zie vorige verhalen)

 

Ach, daar heb je mijn vriendin merel ook met haar 2 zusjes en haar vader. Ik kijk nog eens goed en ja, hoor ze is het. Ik zie haar al hupsend naar mijn bamboebak met aardbeien plantjes hupsen. Heel onopvallend dat wel. Eerst hier eens een wormpje op pikken en dan eens naar de schutting dan weer naar een ander stukje gras. Steeds dichter hupst ze naar de bak toe. Dan zit ze heel stil en hupst geheel onopvallend richting de bamboebakmet aardbeien en gaat daar zitten. Vervolgens kijkt ze nog eens rond en springt/fladdert dan omhoog en zie ik haar hapjes uit een van mijn rijpe aardbeien eten net zolang tot deze op is. De nog net niet rijpen laat ze netjes liggen. Aha,.. zeg ik hard op, jij bent het dus..... de aardbeien dief. Oei, oei dat wordt een dik excuus naar Marten. Ik moet lachen. Natuurlijk mag jij ze wel allemaal op eten hoor, zeg ik hard op. Ik koop wel weer nieuwe aardbeien bij de Appie.
 

Paar dagen later kwam mijn vriendin merel weer eens langs. Ik zat heerlijk in de tuinstoel te genieten van het prachtige weer. Deze x had ze wel heel veel lef. Ze kwam helemaal naar me toe gehipt tot vlak naast mijn voet en ging vandaar naar mij kijken. Koppie scheef en maar kijken. Ze bleef maar naar mij kijken. Ik durfde me niet te bewegen bang dat ze zou schrikken en natuurlijk had ik weer eens niet de camera bij de hand. Het was net  alsof ze mij wou zeggen; ik ga nu van de aardbeiplant eten hoor, tis dat je het weet.
Toen hipte ze van mij vandaan, keek nog eens naar boven, naar mijn holle bamboe stengel gevuld met aardbeien plantjes en ja, hoor… hop daar fladderde ze op en neer. Heeft mevrouw voor mijn ogen 7 aardbeien opgegeten om vervolgens onder de bak neer te ploffen, top zwaar natuurlijk, en daar heeft ze heerlijk zitten relaxen met mij en de hondjes om haar heen. Ondertussen was ik natuurlijk naar binnen geslopen en heb ik het geheel vast gelegd.

 

 

 

 

 

Maar goed, dat was dus in de zomer. Sinds dat de vakantie voorbij is zie ik mijn vriendin merel niet zo heel vaak meer net zoals haar zusjes en de ander vogeltjes. Heel soms zie ik haar in de hele vroege ochtend nog even in de tuin op zoek naar wormpjes. En nu is het al weer zo vroeg donker. Gisteravond zo rond 20:35 zag ik daar in het half donker verdorie toch de poes van de buren in onze tuin omhoog springen en net een merel als lekker hapje missen. Ja, het is nu echt voor bij met de zomer. Zucht.