Het land van ooit

Het land van ooit.

Hoog boven mijn hoofd hoor ik een vogel en ik zie de bergen en de prachtige kleuren van de dalen en de heuvels. Ver weg kan ik kijken en om mij heen is geen mens.

Alleen de natuur, de lucht de geluiden van de natuur en de grote vogel. Het is zinderend warm. Hier ben ik thuis. Ik voel mij een (1) met de aarde maar ook met de wereld en met het hogere. Ik ben thuis. Hier kan niets tussen komen.

Heel even was het gordijn dun en kon ik de andere wereld zien en horen. Glimpen van 4 eeuwen geleden.

Ik zucht. Vreemd hoe de dingen werken.

Als kind van 7 vond ik het leuk om Indiaantje te spelen maar de negerhut van oom Tom dat vond ik niets. Als ik het boek al open deed dan kwam er een golf van emotie over mij heen  zo erg dat ik het boek in 1x heb uitgelezen en vervolgens nooit meer heb opgepakt. Terwijl lezen, en vooral 10 x een boek nog een keer lezen, mijn favoriete hobby was.

Dit alles kwam door een vage herinnering van een vorig leven als slaaf. Vreemd genoeg heb ik in dit leven dus helemaal geen klik met alles wat donker van huidskleur is. Ik ben zelf gekleurd maar Ik wil beslist geen boek of film zien waar negers in voorkomen. Niet omdat ik discrimineer maar omdat het meestal altijd zielig en onrechtvaardig is en het mij zo raakt dat ik het niet kan aanzien.

In mijn leven als slaaf had ik het niet makkelijk gehad, en was ik nergens thuis geweest of veilig geweest en dat werkt dus nu nog steeds door zij het onbewust. In dit leven heb ik het hoofdstuk slaaf dicht gedaan.

Dat dacht ik ook van het hoofdstuk sjamaan. Op de een of andere manier was sjamanisme in een vorig leven aanwezig geweest, niet dat ik mij daar iets bewust van herinnerde, maar ik wist dat het zo was en nu in dit leven had ik niets met sjamanisme. Voor sommige mensen zeer interessant onderwerp want ja, dat is bijna alles wat van ver komt, exotisch en onbekend is maar voor mij viel het hoofdstuk, zonder dat ik het onderwerp ooit bestudeerd had, onder het kopje ouderwets manier van healen. Punt uit.

Mijn zusje die soms bijna als een echte sjamaan door de huiskamer danst wees mij er op dat het sjamanisme wel in ons bloed zit. Nou nee hoor, zei ik dan, zo is het wel mooi geweest. Ik heb mijn buik vol van het onderwerp voorouders en alles wat daar mee te maken heeft. Dat hoeft allemaal niet meer voor mij. Dit alles zei ik na heel veel jaar werken aan mijn gênerationele lijn en het in het licht brengen in deze lijn maar daarover een andere keer.

Op een dag ging ik met mijn moeder en een ander zusje naar een Indische markt. Terwijl we binnen kwamen zei mijn zusje: er zijn hier veel vreemde energieën. Ja zeker zei ik en ondertussen keek ik naar wat zij bedoelde. Innerlijk vroeg ik de engelen om hulp en om mijn zusje, die heel gevoelig is, af te schermen en haar de kracht te geven om bij zichzelf te blijven. Terwijl ik zelf ook het een en ander voor haar deed.

Terwijl wij liepen tussen de tentjes met etenswaar en de heerlijke geuren van gebakken banaan en de vele Indonesische gerechten zag ik warempel vanuit mijn ooghoek ’zomaar’ een onbemand tentje staan met daarin wat kleine edelstenen schedels. Jaaaah…Kijk dat had mijn interesse. Edelstenen. Er heen, dacht ik, terwijl mijn voeten al liepen.

Alsof een onzichtbare hand mij leidde liep ik er naar toe. Ik hoef maar edelstenen te zien en hoppa mijn aandacht gaat er naar toe. Natuurlijk had ik waakzaam moeten zijn en had ik eerst eens even rond moeten kijken, maar heel vreemd, ik liet mijn natuurlijke opmerkzaamheid varen.

Hee, dacht ik terwijl ik rond keek, vreemde tekens en veren. maar op de veren lette ik niet, Mijn aandacht ging naar de bergkristallen skull. Ik stemde mij af op de skull om te kijken of zij mij in iets kon raken waar ik op dit moment wat mee kon en of zij met liefde was gemaakt en op de stenengroep waar zij vandaan kwam. Zij was zeker mooi en het had een sterke energie maar ik voelde dat ze niet voor mij was. Uit het niets zei een stem in het Engels of de skull tegen mij praatte. Nou, nee, zei ik in mijn boerenkool Engels maar yoe wel. Ik keek op en schrok eventjes licht van mijn vrijpostigheid.

Daar stond een al wat oudere man met lange haren en met zacht Indiaans gezicht. Ben jij een Indiaan zei ik? Nou, zei hij in het Engels, ik kan het niet verbergen. Nee, domme vraag ook dacht ik terwijl ik door ging met aandachtig de skull te bekijken maar die had in het echt allang mijn aandacht niet meer. Wat nu dacht ik? Snel maar eerst eens bewust verbinden met mijn hart en dan snel verder lopen naar een ander kraam … een prima plan vond ik zelf maar helaas bleef mijn zusje aandachtig kijken naar waar ik nou zo aandachtig naar keek. Eigenlijk keek ik naar niets want ik was druk bezig om mijn hart verbinding goed neer te zetten. Ik keek de man nog maar eens goed aan en zag dat hij verder keek. Wel, dan moest ik maar eens laten zien dat ik dat ook kon en dat ik niet een doorsnee klant was die hij wat kon aansmeren. Hij zag het en zonder iets te laten merken ging hij verder met praten. Hij liet me van alles zien en ineens zei hij kies een veer. Voor mij lagen een stuk of 12 in bundels van in 3 gebonden veren in een cirkel /wiel legging.

Kies een veer, kies een veer, hoezo kies een veer dacht ik. Ik keek hem weer aan en dacht  als ik dit doe dan gaat het mij geld kosten en dat was nou net iets waar ik op dat moment niet veel van had. Nog een keer keek ik op….Ach, wat. Wat zou het. Het is oke. Gun de man ook wat handel dacht ik. In mijn boerenkool Engels zei ik dat ik mijn best zou doen om me te concentreren want ja… een overvolle markt, mijn zusje die naast mij stond en wiens energie ik duidelijk kon voelen en mijn moeder aan de andere kant naast mij..

Eerst maar eens helemaal in mijn eigen energie gaan staan want de veer die ik zag en die mijn aandacht had voelde beslist niet als mijn keuze.

 Oke, zei ik, ai think dis wan. Lets zie ja, laten we dis wan maar doen.

Ik kreeg een hele uitleg over wat de 3 veren deden en van welke vogels ze waren. Terwijl de man mij de veren aan het uitleggen was was mijn zusje zeer aandachtig aan het luisteren en druk ja aan het knikken als bevestiging dat ze de man hoorde en dat ze het er helemaal mee eens was.

Wat hij mij vertelde kon hij iedereen wel vertellen dacht ik zij het dat hij ook wel dingen zei die niet op iedereen zouden kunnen slaan maar toch…. Ik was nu wel in de alerte modus maar ergens werd er iets in mij aangeraakt. Het was mij toen nog niet helemaal duidelijk wat dat was.

En zo wou het dat ik na een half uur 25 euro armer en 3 veren rijker was. Ik keek naar de 3 veren in mijn mandje. Heel apart. Was ik nou toch ergens ingetuind ? Dit was mij nog niet eerder overkomen. Het voorval liet mij niet los.

Thuis gekomen keek ik naar de veren. Wat doen jullie hier zei ik hard op. Wat moet ik met jullie. Alsof ik nog niet genoeg spulletjes heb. O, ja ik kon mijn aura er mee reinigen had de Indiaan gezegd. Maar daar had ik toch mijn eigen methodes voor. Nou, ja, …laten we maar eens wat proberen zei ik tegen mijzelf. Zo zonde van mijn 25 euro hé . Hier sprak de Nederlander in mij.

Eerst maar eens een rozekwarts en een calcietje aan de veren hangen en de veren eigen maken. Maar hoe werk je nu met veren. Ik streek wat heen en weer voor mijn 2 chakra en ik voelde toch duidelijk de energie bewegen. Hee,…. dat was apart.

Nu eens met quintessence van Aura Soma wat proberen. Ik was druk bezig toen ik merkte dat 2 veren oke waren maar van de 3^e daar kreeg ik toch wat hoofdpijn. Of was dat een stukje donker wat ik waarnam van de maker. Ach, we zijn mensen en hebben allemaal wel onze donkere stukken.

 Ik kreeg al aardig de slag te pakken en streek de energie naar een punt en maakte mijn aura schoon. Ja, ja, een veer maakt nog geen sjamaan hoor Juul zei ik hardop. Ik moest om mijzelf lachen en bedacht mij als mijn man mij nu zou zien hij zou zeggen dat ik gek was. Niet dat dat iets nieuws was want dat zei hij om de haverklap terwijl ik dan vaak met een lachend gebaar zijn verklaring weg wuifde.

Nou het was mooi en ik zou de veren met respect behandelen tenslotte behoorde ze aan een levend wezen toe althans ik nam aan dat de dieren nog leefden toen de man de veren vond en dat de veren niet geplukt waren van dieren die een een(1) of andere rot dood waren gestorven op een snelweg want ja, wie weet kreeg ik daar wel zo’n koppijn van bedacht ik mij. Ik vond het zo wel mooi geweest.

En toen, ineens zomaar, vanuit het niets zag ik vanaf een grote hoogte de grote vlaktes en daar de bergen en de dalen alsof het nu was en er geen tijd bestond. Ik hoorde de vogel boven mijn hoofd. En de zinderende warmte kwam mij tegemoet. Een gevoel van rust en vrede overviel mij en in mij steeg een diep gevoel op die zei: ik hoor hier thuis. Hier wil ik blijven.

Een eindeloze warme vlakte vol met dalen en bergen die beslist niet dor was maar er er prachtig uitzag. Ik voelde en wist dat mijn bestaan eenvoudig was geweest en zich had afgespeeld ergens in, als ik het zou moeten omschrijven, in het huidige Chilie tussen Pica en appacheta chillinchilin. Een vredig gevoel overviel mij. Hier zou ik altijd wel willen zijn. In het nu, dat tijdloos was, zag ik door mijn ogen van toen. Ik hoorde met mijn oren van nu door de oren van toen. Het geluid van de natuur. Het geluid van de hitte, de vogels, de natuur, het zand, ik hoorde een grote vogel boven mijn hoofd. Ineens wist ik weer waar ik mijn zusje van kende. Ik voelde mij hier zo thuis. Zo een met alles. Niets hoefde voor mij want ik was thuis. Een rust overspoelde mij en ik wist dat het zo goed was.. En dan is het voorbij en ben ik weer in de tijd, in het nu.

Wat een vreemd gevoel was dat, wat gebeurde er net eigenlijk was dat verbeelding?  

Weer kijk ik  naar mijn veren. Ergens was een klik. Zal ik me dan toch maar eens gaan verdiepen in het sjamanisme ? Alhoewel ik het gevoel heb dat ik daar allang mee bezig was geweest maar dan op mijn manier en met een ander naampje. Elk gedeelte op aarde heeft natuurlijk een eigen soort van sjamaan, bedacht ik mij, alleen heet het overal weer anders. In India zou het een yogi genoemd worden en hier mogelijk een heks.

Raar hoe sommige dingen op je weg komen. Soms komen ze te vroeg en zie je het niet en dan gaan er jaren voorbij en dient het zich weer aan en ben je er dan pas klaar voor. Maar deze x toch iets anders. Ja, hier kan ik niet omheen. Dit muisje krijgt een staartje.

                                          

Tik tik

                                                                           Kaija

Het is prachtig winter weer. De zon schijnt en de lucht is droog. Het vriest lekker en achter in de tuin ligt een dikke laag sneeuw. Ik zie Kaija, onze beauceron, vol overgave en plezier de hele tuin door rennen achter haar basketbal aan. Dan trapt ze de bal naar links dan weer naar rechts dan naar de grote stenen pot waar de bal zo lekker moeilijk door heen kan.Want ja,… hoe moeilijker de bal ergens doorheen kan des te beter en leuker het is voor Kaija. Kaija houd van voetballen en ze is heel zuinig op haar bal waarmee ze nu al 11 jaar speelt. Geen van de andere honden komen dan ook aan haar bal. Als een volleerd voetbalster voetbalt ze door de hele tuin en ze keept ook als de beste. Ze trapt de bal overal heen waar ze maar wil. Trap je de bal naar Kaija dan trapt Kaija stilstaand of rennend de bal terug. Ze houd ook echt rekening met je als je het niet goed kan voetballen of als je nog een kind bent. Dan doet ze extra voorzichtig en geeft ze de ballen wat makkelijker aan. Kaija kan uren achter elkaar alleen in de tuin met de bal spelen. Al die tijd kijkt Poema dan toe. Dax doet al helemaal niets. Die gaat naar binnen met een blik van je bekijkt het maar ik ga slapen.

                         
                                          Kaija en haar bal. Januari 2012

Nu Kaija wat ouder wordt en haar botten pijn beginnen te doen wil ze nog steeds naar buiten om de hele dag te voetballen. Ze gaat rustig de hele tijd voetballen, pijn of geen pijn, dus moeten we Kaija dan vaak tegen haar zelf beschermen anders loopt ze de volgende dag mank en kreupel.

                                      Poema kijkt toe. Januari 2012

Tik tik, hoor ik ineens tegen het glas. Innerlijk moet ik lachen om die eigenwijze Kaija.Tik tik, klinkt het nu wat harder. Kaija kijkt mij aan door de schuifdeur, zo van: "doe eens open Juul" Het is duidelijk. Kaija wil naar binnen. Als Kaija wil dat de deur wordt geopend tikt ze heel nonchalant met de voorkant van haar tenen tegen het raam of de deur. Ik open de schuifdeur en zonder op te kijken loopt ze naar binnen regelrecht naar de waterbak/emmer.

Ik denk terug aan de tijd dat Kaija bij ons kwam.
Ongeveer 12 jaar geleden vertelde ik aan een collega dat mijn man zo graag een hondje wou. Hij wou graag een bull terrier. Zo’n een met een lange snuit lijkend op een varkenskop en met bijna geen haar. Volgens mijn man waren dat ontzettende lieve honden. Tuurlijk, alle honden zijn lief maar dit ras kon mij nu eenmaal niet bekoren. Nee, zei ik tegen mijn collega, ik moet maar snel met een hond thuis komen want anders zit er op een dag zo’n witte naaktslak voor mij.  De collega bedacht zich niet en zei dat hij  naast zijn werk ook met Beauceron’s, Franse herders, fokte. Fijne werkhonden, zei hij, en ook heel speels. 
In Frankrijk worden ze veel bij de beveiliging en bij de politie gebruikt. Kijk… dat leek mij wel wat. Honden met pit, geen doetjes en honden die van een stevige wandeling houden en aanslaan als er een inbreker denkt bij jou te kunnen gaan inbreken. Perfect. Kon niet beter. Toevallig was er net een nest. De pups waren 9 weken oud en er was nog een beschikbaar.

In de pauze ben ik met een fijne collega gaan kijken. S'avonds thuis hield ik een heel betoog over Franse herders en na mijn enthousiaste uitleg over het karakter van de hond en wat volhardendheid van mijn kant besloten mijn, toen  nog aanstaande, man en ik op te bellen met de mededeling dat we het hondje zouden nemen. En wat schertste mijn stomme verbazing. Die fijne collega, die overdag was mee gegaan, had de hond ook prachtig gevonden en al opgehaald. Weg hond en duizend x sorry van mijn collega/fokker.

Op dat moment kon de collega fokker van mij de pot op. Ik was op zijn zachtst gezegd boos. Ook van de fijne collega die de hond had opgehaald kreeg ik de volgende dag 1000 x sorry en ach en wee en ik bedoelde het niet zo. Nee, dat zal wel maar ik had nu  geen hondje en maakte wel weer dikke kans om een witte naaktslak thuis aan te treffen. Hoe lief ook. 

De collega fokker kwam ik geregeld tegen en dan zei hij mij dat er weer een nieuw nest aan kwam. Of ik belang had. Neehee, natuurlijk had ik geen belang. Ik was nog steeds pissig. Op een dag kwam een andere collega met zijn vrouw op zijn vrije dag langs op het werk met 2 beauceron puppy’s. Trots liet hij de hondjes zien. Deze had hij opgehaald bij ‘mijn’ collega fokker. Ach, wat lief waren ze. Ze kwamen uit het nestje waarvan de collega fokker ondertussen meerdere keren bij mij op had aangedrongen om deze eens te komen  bekijken. Dit waren de laatste 2. Een van de twee had mijn bijzondere aandacht en liet zich lekker door mij aanhalen terwijl zij bij de vrouw op haar arm lag.

Niet veel later vertelde de  coll.fokker dat een van de twee, het vrouwtje, was terug gebracht. Het was toch niet zo makkelijk om 2 puppy's in een keer op te voeden hadden de mensen gezegd. Of ik belangstelling had.
Nee, zei ik met klem, dat heb ik niet. Pffff, ik ben geen ezel  dacht ik. De fokker was zeer aanhoudend maar ik kon ook zeer koppig zijn. Op een dag kwam ik hem weer tegen net toen ik samen met een collega voor mijn werk met een psychiatrisch patient in de auto zat. Deze man zat druk te schreeuwen en te bewegen en met zijn gezicht  zo wat plat tegen de ruiten aangedrukt en zijn benen ergens tegen het plafond terwijl mijn coll. co piloot hem met zachte woorden probeerde te kalmeren en in toom probeerde houden.

De coll. fokker, die boodschappen aan het doen was, begon rustig naar onze auto toe te lopen en een praatje met mij te houden. Door het geopende raampje vroeg hij mij toch weer eens te komen kijken en omdat hij zich nog schuldig voelde van de laatste keer en omdat het hondje ook al wat ouder begon te worden zei hij dat ik haar mocht hebben als huwelijkscadeau voor ons trouwen de volgende maand. Ze was nu al bijna 11 weken oud en ze moest niet veel langer blijven zei hij. Nee hoor, zei ik, geen belangstelling. Mijn collega die naast mij zat en het hele verhaal had aangehoord en het verhaal kende van de vorige pup, keek mij aan en zei: mens, doe toch niet zo koppig. Je wilt toch zo graag een hond en nu hoef je geen 1000 gulden te betalen. Ja , schreeuwde de patient hem na. Doe eens niet zo koppig.
Tja,… dacht ik, daar zat wel wat in en ik zou natuurlijk eens kunnen gaan kijken. Zo gezegd, zo gedaan. Na het werk ging ik kijken. Natuurlijk zonder een collega.

Daar aangekomen liepen de  ouders van de pup voor op het erf van het huis. Twee enorme grote zwarte honden met gele poten en met  een enorm keelgeluid. Met luid geblaf werd ik begroet. Het was op z’n minst indrukwekkend te noemen. De pup zat vanuit haar kennel zielig toe te kijken. Toen de hond uit de kennel werd gehaald begon het net te regenen en te onweren. De arme puppy begon erbarmelijk te janken omdat ze weer in de kennel terug moest . De ouders mochten naar binnen het huis in. Daar zat ze naar mij te kijken en terwijl ik naar de auto liep. Ze keek  door de waterval, die viel van uit de hemel, naar mij. Vanuit de auto keek ik nog een keer naar haar.Oke, ik was verkocht. Thuis werd er snel besloten. We zouden haar Kaija noemen.

De volgende dag na mijn werk ging ik Kaija op halen.
Thuis gekomen deed ik de voordeur open en Kaija rende met een vrolijk sprint naar binnen, door de de huiskamer, naar de tuin, waar Marten buiten al op haar zat te wachten. Ik heb mijn man nog nooit zo rood zien worden als die eerste x dat hij Kaija zag. Duidelijk een geval van liefde op eerste gezicht. Een 2 eenheid waren ze meteen. Mijn man en Kaija zijn super verbonden met elkaar.

En Kaija niet alleen met mijn man. In de tuin lag een basketbal. Veel groter als zij zelf maar ze liep op de bal af met haar grote klossen alsof het niets voorstelde. Daar ging ze, achter die grote oranje bal aan. De hele tuin door en mijn man rende mee al spelend er achter aan.

Nu jaren later voetbalt ze dus nog steeds vol overgave.Tong naar buiten en rennen maar en als ik dan na een tijdje zeg dat het genoeg is en dat ze naar binnen moet komt ze heel langzaam aangesjokt en kijkt zij mij zeer ontevreden aan van ’’ ik had nog uuuuren door kunnen gaan '' om vervolgens uitgeput in haar mand direct in slaap te vallen. In haar slaap hoor ik haar weer rustig verder spelen. Haar poten bewegen licht en ik hoor ingehouden blaf geluiden. Ja hoor, het lichaam wil niet helemaal meer maar ook in haar slaap heeft ze nog steeds plezier.

Kaija net uit het water in 2005

Kaija's 2e hobby: in het water spelen

Kaija moe van het spelen. Mei 2012

                                          Dax, Kaija en Poema in hun goede tijden altijd aan het spelen.