Juliana: Tik tik

Kaija

Het is prachtig winter weer. De zon schijnt en de lucht is droog. Het vriest lekker en achter in de tuin ligt een dikke laag sneeuw. Ik zie Kaija, onze beauceron, vol overgave en plezier de hele tuin door rennen achter haar basketbal aan. Dan trapt ze de bal naar links dan weer naar rechts dan naar de grote stenen pot waar de bal zo lekker moeilijk door heen kan.Want ja,… hoe moeilijker de bal ergens doorheen kan des te beter en leuker het is voor Kaija. Kaija houd van voetballen en ze is heel zuinig op haar bal waarmee ze nu al 11 jaar speelt. Geen van de andere honden komen dan ook aan haar bal. Als een volleerd voetbalster voetbalt ze door de hele tuin en ze keept ook als de beste. Ze trapt de bal overal heen waar ze maar wil. Trap je de bal naar Kaija dan trapt Kaija stilstaand of rennend de bal terug. Ze houd ook echt rekening met je als je het niet goed kan voetballen of als je nog een kind bent. Dan doet ze extra voorzichtig en geeft ze de ballen wat makkelijker aan. Kaija kan uren achter elkaar alleen in de tuin met de bal spelen. Al die tijd kijkt Poema dan toe. Dax doet al helemaal niets. Die gaat naar binnen met een blik van je bekijkt het maar ik ga slapen.

Kaija en haar bal. Januari 2012

Nu Kaija wat ouder wordt en haar botten pijn beginnen te doen wil ze nog steeds naar buiten om de hele dag te voetballen. Ze gaat rustig de hele tijd voetballen, pijn of geen pijn, dus moeten we Kaija dan vaak tegen haar zelf beschermen anders loopt ze de volgende dag mank en kreupel.

Poema kijkt toe. Januari 2012

Tik tik, hoor ik ineens tegen het glas. Innerlijk moet ik lachen om die eigenwijze Kaija.Tik tik, klinkt het nu wat harder. Kaija kijkt mij aan door de schuifdeur, zo van: "doe eens open Juul" Het is duidelijk. Kaija wil naar binnen. Als Kaija wil dat de deur wordt geopend tikt ze heel nonchalant met de voorkant van haar tenen tegen het raam of de deur. Ik open de schuifdeur en zonder op te kijken loopt ze naar binnen regelrecht naar de waterbak/emmer.

Ik denk terug aan de tijd dat Kaija bij ons kwam.
Ongeveer 12 jaar geleden vertelde ik aan een collega dat mijn man zo graag een hondje wou. Hij wou graag een bull terrier. Zo’n een met een lange snuit lijkend op een varkenskop en met bijna geen haar. Volgens mijn man waren dat ontzettende lieve honden. Tuurlijk, alle honden zijn lief maar dit ras kon mij nu eenmaal niet bekoren. Nee, zei ik tegen mijn collega, ik moet maar snel met een hond thuis komen want anders zit er op een dag zo’n witte naaktslak voor mij. De collega bedacht zich niet en zei dat hij naast zijn werk ook met Beauceron’s, Franse herders, fokte. Fijne werkhonden, zei hij, en ook heel speels.
In Frankrijk worden ze veel bij de beveiliging en bij de politie gebruikt. Kijk… dat leek mij wel wat. Honden met pit, geen doetjes en honden die van een stevige wandeling houden en aanslaan als er een inbreker denkt bij jou te kunnen gaan inbreken. Perfect. Kon niet beter. Toevallig was er net een nest. De pups waren 9 weken oud en er was nog een beschikbaar.

In de pauze ben ik met een fijne collega gaan kijken. S'avonds thuis hield ik een heel betoog over Franse herders en na mijn enthousiaste uitleg over het karakter van de hond en wat volhardendheid van mijn kant besloten mijn, toen nog aanstaande, man en ik op te bellen met de mededeling dat we het hondje zouden nemen. En wat schertste mijn stomme verbazing. Die fijne collega, die overdag was mee gegaan, had de hond ook prachtig gevonden en al opgehaald. Weg hond en duizend x sorry van mijn collega/fokker.

Op dat moment kon de collega fokker van mij de pot op. Ik was op zijn zachtst gezegd boos. Ook van de fijne collega die de hond had opgehaald kreeg ik de volgende dag 1000 x sorry en ach en wee en ik bedoelde het niet zo. Nee, dat zal wel maar ik had nu geen hondje en maakte wel weer dikke kans om een witte naaktslak thuis aan te treffen. Hoe lief ook.

De collega fokker kwam ik geregeld tegen en dan zei hij mij dat er weer een nieuw nest aan kwam. Of ik belang had. Neehee, natuurlijk had ik geen belang. Ik was nog steeds pissig. Op een dag kwam een andere collega met zijn vrouw op zijn vrije dag langs op het werk met 2 beauceron puppy’s. Trots liet hij de hondjes zien. Deze had hij opgehaald bij ‘mijn’ collega fokker. Ach, wat lief waren ze. Ze kwamen uit het nestje waarvan de collega fokker ondertussen meerdere keren bij mij op had aangedrongen om deze eens te komen bekijken. Dit waren de laatste 2. Een van de twee had mijn bijzondere aandacht en liet zich lekker door mij aanhalen terwijl zij bij de vrouw op haar arm lag.

Niet veel later vertelde de coll.fokker dat een van de twee, het vrouwtje, was terug gebracht. Het was toch niet zo makkelijk om 2 puppy's in een keer op te voeden hadden de mensen gezegd. Of ik belangstelling had.
Nee, zei ik met klem, dat heb ik niet. Pffff, ik ben geen ezel dacht ik. De fokker was zeer aanhoudend maar ik kon ook zeer koppig zijn. Op een dag kwam ik hem weer tegen net toen ik samen met een collega voor mijn werk met een psychiatrisch patient in de auto zat. Deze man zat druk te schreeuwen en te bewegen en met zijn gezicht zo wat plat tegen de ruiten aangedrukt en zijn benen ergens tegen het plafond terwijl mijn coll. co piloot hem met zachte woorden probeerde te kalmeren en in toom probeerde houden.

De coll. fokker, die boodschappen aan het doen was, begon rustig naar onze auto toe te lopen en een praatje met mij te houden. Door het geopende raampje vroeg hij mij toch weer eens te komen kijken en omdat hij zich nog schuldig voelde van de laatste keer en omdat het hondje ook al wat ouder begon te worden zei hij dat ik haar mocht hebben als huwelijkscadeau voor ons trouwen de volgende maand. Ze was nu al bijna 11 weken oud en ze moest niet veel langer blijven zei hij. Nee hoor, zei ik, geen belangstelling. Mijn collega die naast mij zat en het hele verhaal had aangehoord en het verhaal kende van de vorige pup, keek mij aan en zei: mens, doe toch niet zo koppig. Je wilt toch zo graag een hond en nu hoef je geen 1000 gulden te betalen. Ja , schreeuwde de patient hem na. Doe eens niet zo koppig.
Tja,… dacht ik, daar zat wel wat in en ik zou natuurlijk eens kunnen gaan kijken. Zo gezegd, zo gedaan. Na het werk ging ik kijken. Natuurlijk zonder een collega.

Daar aangekomen liepen de ouders van de pup voor op het erf van het huis. Twee enorme grote zwarte honden met gele poten en met een enorm keelgeluid. Met luid geblaf werd ik begroet. Het was op z’n minst indrukwekkend te noemen. De pup zat vanuit haar kennel zielig toe te kijken. Toen de hond uit de kennel werd gehaald begon het net te regenen en te onweren. De arme puppy begon erbarmelijk te janken omdat ze weer in de kennel terug moest . De ouders mochten naar binnen het huis in. Daar zat ze naar mij te kijken en terwijl ik naar de auto liep. Ze keek door de waterval, die viel van uit de hemel, naar mij. Vanuit de auto keek ik nog een keer naar haar.Oke, ik was verkocht. Thuis werd er snel besloten. We zouden haar Kaija noemen.

De volgende dag na mijn werk ging ik Kaija op halen.
Thuis gekomen deed ik de voordeur open en Kaija rende met een vrolijk sprint naar binnen, door de de huiskamer, naar de tuin, waar Marten buiten al op haar zat te wachten. Ik heb mijn man nog nooit zo rood zien worden als die eerste x dat hij Kaija zag. Duidelijk een geval van liefde op eerste gezicht. Een 2 eenheid waren ze meteen. Mijn man en Kaija zijn super verbonden met elkaar.

En Kaija niet alleen met mijn man. In de tuin lag een basketbal. Veel groter als zij zelf maar ze liep op de bal af met haar grote klossen alsof het niets voorstelde. Daar ging ze, achter die grote oranje bal aan. De hele tuin door en mijn man rende mee al spelend er achter aan.

Nu jaren later voetbalt ze dus nog steeds vol overgave.Tong naar buiten en rennen maar en als ik dan na een tijdje zeg dat het genoeg is en dat ze naar binnen moet komt ze heel langzaam aangesjokt en kijkt zij mij zeer ontevreden aan van ’’ ik had nog uuuuren door kunnen gaan '' om vervolgens uitgeput in haar mand direct in slaap te vallen. In haar slaap hoor ik haar weer rustig verder spelen. Haar poten bewegen licht en ik hoor ingehouden blaf geluiden. Ja hoor, het lichaam wil niet helemaal meer maar ook in haar slaap heeft ze nog steeds plezier.