Het land van ooit

Het land van ooit.

Hoog boven mijn hoofd hoor ik een vogel en ik zie de bergen en de prachtige kleuren van de dalen en de heuvels. Ver weg kan ik kijken en om mij heen is geen mens.

Alleen de natuur, de lucht de geluiden van de natuur en de grote vogel. Het is zinderend warm. Hier ben ik thuis. Ik voel mij een (1) met de aarde maar ook met de wereld en met het hogere. Ik ben thuis. Hier kan niets tussen komen.

Heel even was het gordijn dun en kon ik de andere wereld zien en horen. Glimpen van 4 eeuwen geleden.

Ik zucht. Vreemd hoe de dingen werken.

Als kind van 7 vond ik het leuk om Indiaantje te spelen maar de negerhut van oom Tom dat vond ik niets. Als ik het boek al open deed dan kwam er een golf van emotie over mij heen  zo erg dat ik het boek in 1x heb uitgelezen en vervolgens nooit meer heb opgepakt. Terwijl lezen, en vooral 10 x een boek nog een keer lezen, mijn favoriete hobby was.

Dit alles kwam door een vage herinnering van een vorig leven als slaaf. Vreemd genoeg heb ik in dit leven dus helemaal geen klik met alles wat donker van huidskleur is. Ik ben zelf gekleurd maar Ik wil beslist geen boek of film zien waar negers in voorkomen. Niet omdat ik discrimineer maar omdat het meestal altijd zielig en onrechtvaardig is en het mij zo raakt dat ik het niet kan aanzien.

In mijn leven als slaaf had ik het niet makkelijk gehad, en was ik nergens thuis geweest of veilig geweest en dat werkt dus nu nog steeds door zij het onbewust. In dit leven heb ik het hoofdstuk slaaf dicht gedaan.

Dat dacht ik ook van het hoofdstuk sjamaan. Op de een of andere manier was sjamanisme in een vorig leven aanwezig geweest, niet dat ik mij daar iets bewust van herinnerde, maar ik wist dat het zo was en nu in dit leven had ik niets met sjamanisme. Voor sommige mensen zeer interessant onderwerp want ja, dat is bijna alles wat van ver komt, exotisch en onbekend is maar voor mij viel het hoofdstuk, zonder dat ik het onderwerp ooit bestudeerd had, onder het kopje ouderwets manier van healen. Punt uit.

Mijn zusje die soms bijna als een echte sjamaan door de huiskamer danst wees mij er op dat het sjamanisme wel in ons bloed zit. Nou nee hoor, zei ik dan, zo is het wel mooi geweest. Ik heb mijn buik vol van het onderwerp voorouders en alles wat daar mee te maken heeft. Dat hoeft allemaal niet meer voor mij. Dit alles zei ik na heel veel jaar werken aan mijn gênerationele lijn en het in het licht brengen in deze lijn maar daarover een andere keer.

Op een dag ging ik met mijn moeder en een ander zusje naar een Indische markt. Terwijl we binnen kwamen zei mijn zusje: er zijn hier veel vreemde energieën. Ja zeker zei ik en ondertussen keek ik naar wat zij bedoelde. Innerlijk vroeg ik de engelen om hulp en om mijn zusje, die heel gevoelig is, af te schermen en haar de kracht te geven om bij zichzelf te blijven. Terwijl ik zelf ook het een en ander voor haar deed.

Terwijl wij liepen tussen de tentjes met etenswaar en de heerlijke geuren van gebakken banaan en de vele Indonesische gerechten zag ik warempel vanuit mijn ooghoek ’zomaar’ een onbemand tentje staan met daarin wat kleine edelstenen schedels. Jaaaah…Kijk dat had mijn interesse. Edelstenen. Er heen, dacht ik, terwijl mijn voeten al liepen.

Alsof een onzichtbare hand mij leidde liep ik er naar toe. Ik hoef maar edelstenen te zien en hoppa mijn aandacht gaat er naar toe. Natuurlijk had ik waakzaam moeten zijn en had ik eerst eens even rond moeten kijken, maar heel vreemd, ik liet mijn natuurlijke opmerkzaamheid varen.

Hee, dacht ik terwijl ik rond keek, vreemde tekens en veren. maar op de veren lette ik niet, Mijn aandacht ging naar de bergkristallen skull. Ik stemde mij af op de skull om te kijken of zij mij in iets kon raken waar ik op dit moment wat mee kon en of zij met liefde was gemaakt en op de stenengroep waar zij vandaan kwam. Zij was zeker mooi en het had een sterke energie maar ik voelde dat ze niet voor mij was. Uit het niets zei een stem in het Engels of de skull tegen mij praatte. Nou, nee, zei ik in mijn boerenkool Engels maar yoe wel. Ik keek op en schrok eventjes licht van mijn vrijpostigheid.

Daar stond een al wat oudere man met lange haren en met zacht Indiaans gezicht. Ben jij een Indiaan zei ik? Nou, zei hij in het Engels, ik kan het niet verbergen. Nee, domme vraag ook dacht ik terwijl ik door ging met aandachtig de skull te bekijken maar die had in het echt allang mijn aandacht niet meer. Wat nu dacht ik? Snel maar eerst eens bewust verbinden met mijn hart en dan snel verder lopen naar een ander kraam … een prima plan vond ik zelf maar helaas bleef mijn zusje aandachtig kijken naar waar ik nou zo aandachtig naar keek. Eigenlijk keek ik naar niets want ik was druk bezig om mijn hart verbinding goed neer te zetten. Ik keek de man nog maar eens goed aan en zag dat hij verder keek. Wel, dan moest ik maar eens laten zien dat ik dat ook kon en dat ik niet een doorsnee klant was die hij wat kon aansmeren. Hij zag het en zonder iets te laten merken ging hij verder met praten. Hij liet me van alles zien en ineens zei hij kies een veer. Voor mij lagen een stuk of 12 in bundels van in 3 gebonden veren in een cirkel /wiel legging.

Kies een veer, kies een veer, hoezo kies een veer dacht ik. Ik keek hem weer aan en dacht  als ik dit doe dan gaat het mij geld kosten en dat was nou net iets waar ik op dat moment niet veel van had. Nog een keer keek ik op….Ach, wat. Wat zou het. Het is oke. Gun de man ook wat handel dacht ik. In mijn boerenkool Engels zei ik dat ik mijn best zou doen om me te concentreren want ja… een overvolle markt, mijn zusje die naast mij stond en wiens energie ik duidelijk kon voelen en mijn moeder aan de andere kant naast mij..

Eerst maar eens helemaal in mijn eigen energie gaan staan want de veer die ik zag en die mijn aandacht had voelde beslist niet als mijn keuze.

 Oke, zei ik, ai think dis wan. Lets zie ja, laten we dis wan maar doen.

Ik kreeg een hele uitleg over wat de 3 veren deden en van welke vogels ze waren. Terwijl de man mij de veren aan het uitleggen was was mijn zusje zeer aandachtig aan het luisteren en druk ja aan het knikken als bevestiging dat ze de man hoorde en dat ze het er helemaal mee eens was.

Wat hij mij vertelde kon hij iedereen wel vertellen dacht ik zij het dat hij ook wel dingen zei die niet op iedereen zouden kunnen slaan maar toch…. Ik was nu wel in de alerte modus maar ergens werd er iets in mij aangeraakt. Het was mij toen nog niet helemaal duidelijk wat dat was.

En zo wou het dat ik na een half uur 25 euro armer en 3 veren rijker was. Ik keek naar de 3 veren in mijn mandje. Heel apart. Was ik nou toch ergens ingetuind ? Dit was mij nog niet eerder overkomen. Het voorval liet mij niet los.

Thuis gekomen keek ik naar de veren. Wat doen jullie hier zei ik hard op. Wat moet ik met jullie. Alsof ik nog niet genoeg spulletjes heb. O, ja ik kon mijn aura er mee reinigen had de Indiaan gezegd. Maar daar had ik toch mijn eigen methodes voor. Nou, ja, …laten we maar eens wat proberen zei ik tegen mijzelf. Zo zonde van mijn 25 euro hé . Hier sprak de Nederlander in mij.

Eerst maar eens een rozekwarts en een calcietje aan de veren hangen en de veren eigen maken. Maar hoe werk je nu met veren. Ik streek wat heen en weer voor mijn 2 chakra en ik voelde toch duidelijk de energie bewegen. Hee,…. dat was apart.

Nu eens met quintessence van Aura Soma wat proberen. Ik was druk bezig toen ik merkte dat 2 veren oke waren maar van de 3^e daar kreeg ik toch wat hoofdpijn. Of was dat een stukje donker wat ik waarnam van de maker. Ach, we zijn mensen en hebben allemaal wel onze donkere stukken.

 Ik kreeg al aardig de slag te pakken en streek de energie naar een punt en maakte mijn aura schoon. Ja, ja, een veer maakt nog geen sjamaan hoor Juul zei ik hardop. Ik moest om mijzelf lachen en bedacht mij als mijn man mij nu zou zien hij zou zeggen dat ik gek was. Niet dat dat iets nieuws was want dat zei hij om de haverklap terwijl ik dan vaak met een lachend gebaar zijn verklaring weg wuifde.

Nou het was mooi en ik zou de veren met respect behandelen tenslotte behoorde ze aan een levend wezen toe althans ik nam aan dat de dieren nog leefden toen de man de veren vond en dat de veren niet geplukt waren van dieren die een een(1) of andere rot dood waren gestorven op een snelweg want ja, wie weet kreeg ik daar wel zo’n koppijn van bedacht ik mij. Ik vond het zo wel mooi geweest.

En toen, ineens zomaar, vanuit het niets zag ik vanaf een grote hoogte de grote vlaktes en daar de bergen en de dalen alsof het nu was en er geen tijd bestond. Ik hoorde de vogel boven mijn hoofd. En de zinderende warmte kwam mij tegemoet. Een gevoel van rust en vrede overviel mij en in mij steeg een diep gevoel op die zei: ik hoor hier thuis. Hier wil ik blijven.

Een eindeloze warme vlakte vol met dalen en bergen die beslist niet dor was maar er er prachtig uitzag. Ik voelde en wist dat mijn bestaan eenvoudig was geweest en zich had afgespeeld ergens in, als ik het zou moeten omschrijven, in het huidige Chilie tussen Pica en appacheta chillinchilin. Een vredig gevoel overviel mij. Hier zou ik altijd wel willen zijn. In het nu, dat tijdloos was, zag ik door mijn ogen van toen. Ik hoorde met mijn oren van nu door de oren van toen. Het geluid van de natuur. Het geluid van de hitte, de vogels, de natuur, het zand, ik hoorde een grote vogel boven mijn hoofd. Ineens wist ik weer waar ik mijn zusje van kende. Ik voelde mij hier zo thuis. Zo een met alles. Niets hoefde voor mij want ik was thuis. Een rust overspoelde mij en ik wist dat het zo goed was.. En dan is het voorbij en ben ik weer in de tijd, in het nu.

Wat een vreemd gevoel was dat, wat gebeurde er net eigenlijk was dat verbeelding?  

Weer kijk ik  naar mijn veren. Ergens was een klik. Zal ik me dan toch maar eens gaan verdiepen in het sjamanisme ? Alhoewel ik het gevoel heb dat ik daar allang mee bezig was geweest maar dan op mijn manier en met een ander naampje. Elk gedeelte op aarde heeft natuurlijk een eigen soort van sjamaan, bedacht ik mij, alleen heet het overal weer anders. In India zou het een yogi genoemd worden en hier mogelijk een heks.

Raar hoe sommige dingen op je weg komen. Soms komen ze te vroeg en zie je het niet en dan gaan er jaren voorbij en dient het zich weer aan en ben je er dan pas klaar voor. Maar deze x toch iets anders. Ja, hier kan ik niet omheen. Dit muisje krijgt een staartje.