Het witte licht.

Het witte licht.

Samen stonden we daar mijn nicht en ik. Ik keek naar het oranje rood bruine marmer. Het graf van mijn neef Nol. Het zag er mooi uit alleen had ik het chiquer en mooier verwacht. Een engeltje stond los op het graf. Blijkbaar waren er nog vrienden en kennissen of zelfs familieleden die net als wij langs kwamen.

Mijn alleenstaande neef die vermogend was geweest tijdens zijn leven en altijd bang was geweest dat familieleden op zijn geld uit waren had er voor gezorgd dat hij met veel familieleden geen contact meer had. En dus hadden wij geen bericht en geen kaart van zijn overlijden gekregen. Omdat mijn nicht en ik toch altijd veel van onze aparte neef hadden gehouden besloten we op een dag toen we er de kans voor kregen naar het graf toe te gaan.

Onze oude nicht Bep was overleden en we besloten haar begrafenis bij te wonen om daarna naar het graf te gaan van neef Nol. Neef Nol was de broer van nicht Bep.

De dienst was mooi geweest en ik had mij voorbereid dat ik mogelijk wat energetisch werk zou moeten verrichten voor de overledene maar dat was alles behalve nodig. De kerk zat vol met licht en engelen en ik wist dat ik alleen maar hoefde te bidden voor mijn lieve nicht die ik de laatste jaren niet meer in levende lijve had gezien. Mijn intentie was er op gericht om haar ziel naar het hogere te brengen. Naar het licht  en de energie op te bouwen in de ruimte van de kerk. Dit natuurlijk terwijl ik zelf in het licht bleef staan.

Tijdens de dienst voelde ik haar aanwezigheid en wist ik dat haar vader, 2 zusters en 2 broers en nog wat familieleden bij haar waren en dat deze haar ook hielpen met het overgaan, met het licht in te gaan.

Ik vertelde haar haar hart te openen voor de engelen, die prachtige wezens van licht, en dat ze er waren om haar te helpen. Ik vertelde haar zich naar binnen te richten, op het licht, zodat zij ze ook kon zien. Want zolang zij niet naar het licht keek zou zij ze niet waarnemen.

Uit de kist die vlak voor mij stond kon ik nog goed de lichamelijk en geestelijke sfeer voelen van nicht Bep. Tijdens haar geboorte was er wat mis gegaan en daardoor had zij blijvende schade opgelopen in de vorm van een licht geestelijk gehandicapt. Mijn nicht was altijd heel gelovig geweest en ging zo vaak naar de kerk als ze kon en was daarmee een voorbeeld voor vele kerkgangers van haar gemeente . Altijd zat zij stil achter in de kerk op haar vaste plekje. Ze was een bijzonder iemand, net als mijn neef trouwens.

De plek waar zij kwam te liggen was zo mooi. Vlak naast de kerk in de zon onder een mooie boom. Het kon eigenlijk niet beter. Nee, het was zoals mijn nicht had gezegd. Ze had alles goed geregeld tot aan het einde toe in tegenstelling tot haar rijke broer die dus helemaal niets had geregeld en zelfs niet voor zijn zuster. Iets wat we geen van allen hadden verwacht.

Toen haar broer stierf had onze nicht niets gekregen van haar broer zelfs niet een foto en dat terwijl haar broer Nol zoveel foto’s had vooral nog van zijn ouders en overgrootouders. Niets maar dan ook niets had nicht Bep gekregen. En niets had neef Nol goed geregeld voor als hij kwam te overlijden. Uiteindelijk gebeurde toch waar hij altijd zo bang voor was geweest. Hij was met de verkeerde familie in zee gegaan. En zijn kapitaal, voor goede doelen bestemd, kwam in hun handen terecht. Nicht Bep werd bewust als gek bestempeld. Kijk, nicht Bep was dan wel geestelijk gehandicapt maar ze was toch ook best wel goed bij en wist heel goed hoe de dingen in elkaar staken.

Zo mooi als het graf van nicht Bep lag zo naar en donker was de omgeving van het graf van neef Nol.

Er hing vreemd genoeg een koude lucht om het graf ondanks het mooie weer.

Eigenlijk wou mijn nicht niet meer naar het graf toe omdat zij moe was en ook al op leeftijd was maar ik drong aan.

We waren nu zo ver van huis en zo dicht bij het graf van neef Nol, wat ongeveer maar 1 km van het graf van nicht Bep lag, dat we van de gelegenheid gebruik moesten maken zei ik. Mijn gevoel zij eigenlijk ook dat we er niet heen moesten gaan maar deze kans zouden we niet  snel weer krijgen. Ik vond dat we die maar moesten grijpen. Mijn verstand won het van mijn gevoel. Mijn nicht stemde toe maar niet van harte. Had ik maar niet zo doorgedramd en meer de rust genomen om naar mijn hart  en naar haar te luisteren.

Zoals ik al zei het graf lag op een niet zonnige plek en vanaf het eerste moment wist ik dat er iets was. Er hing een zware donkere energie maar door de begrafenis en de lange rit van 5 uur die ik al achter de rug had lette ik niet meer goed op. Ik had mij voorbereid op energetisch werk voor nicht Bep en toen deze niet nodig bleek te zijn ging ik over op mijn dagelijks zijn. Mijn nicht begon zich steeds minder te voelen. Ik nam nog wat foto’s van het graf, tenslotte was ik niet op zijn begrafenis geweest, en gingen we vrij snel weer weg. In de wetenschap dat ik het graf nooit meer zou zien.

In de auto zag mijn nicht er ineens dodelijk vermoeid uit. Ze voelde zich niet lekker en had hoofdpijn. Ze voelde zich raar. Ik wist dat ze volgende maand geopereerd zou worden aan kanker en ik weet haar slecht voelen aan deze ziekte.

Mijn nicht begon nare dromen te krijgen en ze werd misselijk. Kreeg zelfs kippenvel en als ze aan het graf van neef Nol dacht. Ze begon sombere gedachten te krijgen, wat niets voor haar was, voelde zich lusteloos en had nergens meer plezier in.

Ik was niet blij. Ik wist het meteen. Hier waren entiteiten in het spel.Toen ik innerlijk ging kijken zag ik dat er lage donkere entiteiten aanwezig waren geweest bij het graf van mijn neef Nol, wat niets met neef Nol te maken had, maar ze zaten daar gewoon, en hadden het donker van de kanker van mijn nicht ontdekt. In die sfeer voelde zij zich thuis dus zij hadden zich een nieuw tehuis verschaft bij mijn nicht. Mijn nicht die helemaal niets wist van deze dingen en daar ook niets mee had moest ik dus zover krijgen om mee te werken aan het verwijderen van deze entiteiten omdat deze zich niet zo lieten gaan. Nee, ze hadden het daar op de plek van de kanker prima naar hun zin.

Tijdens een telefoon gesprek probeerde ik mijn nicht te vertellen wat er aan de hand was. Mijn nicht die zich nu ondertussen zo lamlendig was gaan voelen hoorde mij aan en besloot, ook al begreep ze er helemaal niets van, te doen wat ik haar adviseerde.

En zo kwam het dat ik haar elke dag belde en dat we samen visualisatie oefeningen deden.

                                                 Het witte licht van de maan

De  plek in haar lichaam waar de entiteiten zaten werd door ons in het witte licht gezet. Zij op haar oude dag die niets van energetisch werk wist. Ik vond het dapper en bijzonder van haar. Vooral ook omdat ze de maand er op geopereerd zou worden aan de kanker. In haar kern was mijn nicht een lichtwezen maar het was donker geworden in haar lichaam en het donker eet je van binnen op en verminderd de communicatie met het licht.

 Elke dag weer belde ik haar op. Een week lang op op vaste tijden. Van te voren ging ik in gebed en riep ik de hulp van de engelen aan en vroeg ik om hulp van de Goddelijke vader, meester Jezus Christus en de  Goddelijke Moeder. De Goddelijke moeder die alom aanwezig is. Die in mijn nicht woont, in mij, en elk meisje, diertje, elke vrouwelijke plant en de manen. Ik droeg mijn nicht elke dag weer op aan het hoogste bewustzijn, de Goddelijke Moeder. Ik bad tot de Goddelijke Moeder en vroeg haar mijn nicht te helen. ''Goddelijke Moeder, bad ik dan, Wees in het hart van mijn nicht. Zegen haar. Verwijder elke entiteit die zich in haar bevind. Verwijder elke entiteit met grote kracht, met grote liefde en met grote beslistheid. Amen.''

 In die verbinding stelde ik mij mijn nicht voor en zag dat die prachtige verbinding er was en als ik een stukje donker waarnam bij haar dan wist ik dat de geest nog niet eenpolig genoeg op het hogere aspect was gericht. Dat we door moesten gaan met het witte licht.

Soms laten entiteiten zich makkelijk verwijderen en soms is er meer nodig. Elk geval is anders. In dit geval was het nodig dat zij zelf echt mee deed. Zij moest de overtuiging krijgen om voor zich zelf op te komen. Ze moest zelf zeggen :Ga weg ! U bent hier niet welkom. Dit is mijn lichaam.

Deze wezens hadden geen respect voor vrouwelijke wezens. In feite werd ze energetisch aangerand. En dan voel je je als persoon heel naar en vies. Zeker als je het niet door heb dat er entiteiten bezig zijn. Ze was dood ongelukkig zonder te weten waarom.

We deden dit steeds maar weer. Steeds weer. Elke dag.Tot er op een gegeven moment een milieu ontstond waar deze wezens zich niet meer prettig in voelde, zich niet meer op hun gemak voelde en verdwenen. Het werd te licht op voor hen.

Om mijn nicht te ondersteunen gaf ik haar druppels gemaakt van de calendula, wat heel oranje is, en het 2e chakra gebied versterkt en haar hielp het licht daar vast te houden. Want dit was het gebied geweest waar de entiteiten zich hadden genesteld. Calendula heeft ook met de communicatie en het vrouwelijke te maken en werkte door bij haar op de keel. Het 2^e en het 5^e chakra zijn met elkaar verbonden en de calendula bracht haar vitaliteit naar dat gebied om zich te kunnen weren tegen de onzuivere energie die op het vrouwelijke gebied was binnengekomen.

Nadat de entiteiten waren verdwenen voelde mijn nicht zich vele en vele malen beter. Ze had weer plezier en zag er ondanks de kanker er gelukkig uit. De enge dromen waren verdwenen en ze voelde zich weer zichzelf.

Zo hadden we toch maar mooi met alle hulp van boven deze entiteiten er uit gehaald.

Trouwens mijn nicht is na de operatie helemaal genezen verklaard en nu achteraf herinnert ze zich bijna niet meer dat het voorval met de entiteiten heeft plaats gevonden. Wat voor mij een teken is dat ze helemaal geheeld is op dat vlak.

Het hondenbeleid in Groningen.

                                            Het hondenbeleid in Groningen.

Er is een nieuwe hetze in Groningen. Het hondenbeleid is aangepast  Veel stadswachten hebben hun boa (boa staat voor buitengewoon opsporingambtenaar.) gehaald  voor een bepaald vakgebied waar geen politieman zich meer aan waagt.

Zo is er nu ook een rage om hondenbezitters te bekeuren die zich niet aan het lijntje houden, ach sorry ,..zich aan de regels houden.

De boswachter of politieagent die vraagt aan een hondenvriend met loslopende hond of de hond de basis commando’s zit, af of hier, kent is tegenwoordig verleden tijd. Die tijden zijn hier voorbij.

Vorig jaar werden de banden al aangescherpt maar er waren helaas nog steeds mensen die zich beklaagden. Volgens de gemeente is het aanscherpen van de regels besloten op basis van reacties op het hondenbeleid, door enquêtes en praktijkervaringen. Ik vraag mij dan altijd af welk bedrijf heeft dit onderzocht en welke belangen hebben meegewogen en zijn de hondenvrienden in deze wel meegnomen. Ik denk hier het mijne van.

Als je in de stad woont en je bent hondenbezitter dan ben je tegenwoordig opgejaagd wild.

Wanneer je het Noorderplantsoen of het Stadspark inloopt met je hond heb je zeker 6 paar priemende ogen op je gericht die allen lijken te denken:

Heb jij in je ene hand wel een lijn en in de ander een poepzak met schep?
En daar lopen de meeste burgers dan, keurig volgens het boekje.

De brommertjes van de boa’s cirkelen af een aan om orde en gezag te handhaven. Trots rijden ze daar…….

Als hondenbezitter ben je aantrekkelijk veevoer voor de moderne boa waar natuurlijk geen praten gelijk aan is. Ik bedenk mij hoeveel hondenbelasting ik eigenlijk betaal voor mijn 3 zeer goed luisterende honden die niemand lastig vallen en die poepen in de bossen van Drenthe. En waar iedereen, als we al mensen tegen komen in het bos, met een grote boog om heen lopen alsof het super grote killers zijn.

Kan het zijn dat veel mensen helemaal niets van honden snappen en meteen al lopen te gillen en lopen te schermen met de wet die iets moet gaan doen om hun eigen angst weg te nemen?

Ik geloof dat we iets van een kleine 500 euro in het jaar betalen. En wat doet de gemeente daar mee,.. eens even denken,…. Niets????  Ach ja, toch,..de boa’s installeren om nog meer angst onder de mensen te kweken.

Is niet iedereen een beetje aan het doordraaien.

Gelukkig maak ik elke dag plezier en zorg ik ervoor dat ik elke dag zeker 4 x gelachen heb want anders is dit alles iets om diep triest van te worden. Want kijk eens hoe laag we met zijn allen gezonken zijn dat we hier aan mee doen.

Ik kijk nog maar eens naar mijn hondjes. Die weten van de prins geen kwaad en rennen tevreden voor mij uit. Een lijn kennen zij gelukkig niet .Vol overgaven laten ze zich met een plof in het gras vallen. Ze drukken hun ruggetjes in het gras om vervolgens heen en weer draaien alsof hun leven er van afhangt.. Dan springen ze weer op…Uitgelaten rennen ze,…. Joehoe,…..lijkt het alsof ze willen zeggen. Speeltijd. En weg zijn ze om vervolgens al dollend met de bal weer terug te komen.

Zij zijn gelukkig nog in de goede tijden op gegroeid en hebben geen weet van de doorgedraaide regels van de gemeente. Mijn goed luisterende hondjes zien eruit als de gelukkigste hondjes van de hele wereld. Zij bemesten de bossen en zorgen voor de voedsel voorziening van allerlei rondkruipende/vliegende insecten en vogels. Binnen paar dagen is alles weg. Geen mens die er last van heeft. Trouwens heden ten dagen zijn er bijna geen mensen meer in het bos te bekennen.

Die lopen allemaal gefrustreerd in de stad met een stuk minder vrolijke hondjes met zijn allen rondjes te draaien in het plantsoen. Met dank aan de gemeente.