Jong geleerd oud gedaan.

Jong geleerd oud gedaan.

Rond 1926 kwam mijn opa geregeld in theehuis de Waarbeek in Enschede. Mijn opa was een zeer muzikale man en speelde met grootse gemak elke melodie na. Zondags speelde hij daar vaak  op   de pianola. Op een gegeven moment kon hij de pianola of overnemen of hij kreeg deze na 10 jaar spelen als vergoeding mee, dat is mij nooit helemaal duidelijk geworden, en zo kwam de pianola dus bij mijn opa en oma en mijn moeder terecht. Bij mijn grootouders werd geregeld muziek gemaakt. Mijn vader die in die tijd verkering had met mijn moeder kwam daar  geregeld met zijn vrienden over de vloer om muziek te maken. Ik heb nog geluidsbanden vol waarop ik mijn opa, mijn moeder en mijn vader met zijn vrienden hoor spelen.

Mijn moeder op haar accordion.

Mijn vader met zijn bandje.

Later bleef muziek belangrijk  in ons gezin. Ik moest piano spelen vonden mijn ouders en ik vond dat helemaal niets. Vond het een stom instrument. Maar ja,.... we hadden niet zoveel geld en die pianola,.... die stond nu eenmaal bij ons thuis en dus werd er besloten dat ik pianoles zou krijgen. Ik moest het er maar mee doen. Ik deed zwaar niet mijn best in de hoop dat ik dan wel saxofoon mocht spelen maar nee, dat gebeurde niet. Nu wou het dat die pianola, ook al was hij gestemd, standaard een halve toon te laag stond. En nu wil het dat ik tonen onthoud en ze meteen kan zingen zonder dat iemand daar een toon voor hoeft aan te slaan. Een redelijk absoluut gehoor dus. Heel fijn, maar ja, als de piano een halve toon te laag staat afgestemd en het staat zo in je geheugen geprent of dat dan nog zo fijn is….Na 8 jaar les op de pianola stopte ik met spelen zo rond mijn 18^e. Ik had een hobby gevonden in tekenen en schilderen en de piano was nooit echt mijn ding geweest.

 

Er gingen 26 jaar voorbij en ik had niks meer aan muziek gedaan toen het begon te kriebelen en ik besloot op zangles te gaan. Na al die jaren bleek dat ik het nog steeds in me had. Ik zong echter alles een halve toon te laag. Standaard. Wat ik ook zong. Stond er een c dan zong ik wel een b. Na paar jaar les sleet de gewoonte er langzaam uit en was ik een aardig deuntje jazz gaan zingen. Ik trad hier en daar op, zij het bescheiden, en ik beleefde veel plezier aan het muziek maken met ander. Op mijn ‘oude ‘dag had ik mijn weg in de muziek weer terug gevonden. Deze keer wel met plezier.

Zo kwam het, dat toen mijn zusje een paar jaar geleden aankondigde te gaan trouwen, mijn vriendin en ik direct besloten een prachtig klassiek nummer van Rutter acapella te gaan zingen op hun bruiloft. Klassiek was beslist niet mijn ding maar ach.. dacht ik voor een keer kan het wel.

Mijn vriendin zingt prachtig en al heel lang klassiek en als ik goed mijn best zou doen dan kwam het wel goed. Mijn zusje hield van klassiek en we zouden haar daar een groot plezier mee doen.

We oefenden zoveel als we konden.

Met veel gezelligheid, veel potjes thee en heet water en natuurlijk de nodige chocolade kwamen wij bij elkaar. Dat wij daar kilometers voor moesten overbruggen dat deerde ons niet. We oefenden vol overgave en plezier voor mijn zus/ vriendin en samen kwamen we toch een heel eind. Toen een plaatselijk buurvrouw en mede koorlid van mijn vriendin na paar weken het eind oordeel moest geven van onze zangkwaliteiten zei ze dat ze het prachtig vond. Ja, dat vonden wij zelf eigenlijk ook wel. Wij waren niet ontevreden ondanks dat het nummer iets te hoog van toon was voor mijn vriendin en het voor mij eigenlijk te hoog gegrepen was . We waren er helemaal klaar voor en hadden er reuze veel zin in. Wat zou mijn zusje opkijken.

Op de dag zelf waren wij zeer opgetogen. Niet alleen omdat mijn zusje ging trouwen maar ook omdat wij een leuk liedje zouden gaan zingen. Het was allemaal reuze spannend. Man en kinderen mee, de hele familie aanwezig, mijn zusje en haar aanstaande helemaal gelukkig, nee het was een prachtig gebeuren.

Op het moment suprême in het gemeenthuis stonden wij daar. Het ja woord was gegeven. En wij zouden ons prachtige nummer vol liefde en overgave voor het bruidspaar gaan zingen.

Op de een of andere manier voelden wij ons, nog voor dat we een toon hadden gezongen, net 2 bange konijnen, die in het midden van de nacht op een eenzame weg stonden en die gevangen waren door de stralende koplampen van een auto. We stonden verstijfd en stil. …te wachten tot de klap kwam. …..klaar om aangeschoten te worden.

Met grote ogen keken wij het publiek in…. wij begonnen te zingen…..wij zongen….
Wij stonden hevig ons best te doen. Onze stemmen zochten elkaar….zwetend.….Ploeterend deden wij ons best. Elkaar beslist niet aankijkend. Elke noot eruit persend. Wanhopig proberend elkaar ergens in het nummer terug te kunnen vinden. Stevig en stug door zingend, hopend op het eind van het liedje dat ineens belachelijk lang leek te duren… terwijl wij allebei wisten; er klopt iets niet. Het gaat niet goed. ……Nee, het ging beslist niet goed. En wat ging er niet goed? Op de een of andere manier was ik mee gegaan in de spanning die er op dat moment heerste en zette ik automatisch in. En wat betekende dat… dat betekende natuurlijk dat ik de eerste noten een halve toon te laag zong. En probeer dan maar eens het nummer op te pakken als het nummer voor de een eigenlijk te hoog van toon is en voor de ander eigenlijk te hoog is gegrepen is.

Ha, zal mijn vriendin nu zeggen als ze dit leest. Zo zat dat dus. Jawel, lieve vriendin, ik zong zoals ik gebekt was en de tonen ooit zo’n 30 jaar geleden had opgeslagen in mijn systeem .

Na ons prachtige concert kregen wij een troostend en opbeurend applaus. Wij wisten van schaamte eigenlijk niet waar we moesten kijken maar met rechte rug gingen wij terug naar onze plek. Alsof wij een geweldige prestatie hadden geleverd.

Mijn zusje en haar man keken zeker op. De blik in de ogen van mijn zusje zei mij meer dan genoeg. Ze barste nog net niet in lachen uit. Dit hadden ze niet verwacht zeiden ze beleefd. Nee, dacht ik toen ze het zei, ik ook niet.

We hebben het er nog vaak over gehad en we hebben er vaak en veel om gelachen. Ik die zoveel gezongen had in mijn leven, zoveel muziek gemaakt had en zo vaak had opgetreden en mijn vriendin die zich zo vaak heeft afgevraagd wat er nu eigenlijk was gebeurd en hoe het kon gebeuren. Uitgerekend bij mijn zus en haar beste vriendin. Ik had mij al die jaren wijselijk stil gehouden.

Nu bij deze……mijn lieve vriendin,…. eindelijk dan toch de waarheid.

Waar en blog toch al niet goed voor is.