Prietpraat over tradities, rituelen en regen.

                                                              
                                                               Terschelling        
                                                   

 

                                                              Regen op Terschelling

Van vakanties houd ik. En vooral van Terschelling en van de zee. We gaan al zeker meer dan 15 jaar naar Terschelling en eigenlijk maakt het weer me niet uit maar in al die jaren dat ik daar kom heb ik nog nooit de zon gezien. Laat staan dat ik daar in badpak in de zon heb gezeten of dat ik in de zee ben geweest. Men zegt dat Terschelling altijd de meeste zon uren van het land heeft… nou, ik kan het je verzekeren ,…....dat heb ik nog nooit mee gemaakt. Vergeet het maar. Ook dit jaar kwam de regen vol overgave naar beneden. Vond ik het vorig jaar in de lente al koud en nat met 17 graden, dit jaar was het in zomer met 12 graden en nog meer regen nog kouder dan anders. Het vreemde is is dat ik dat vaak heb. Regen bedoel ik. Een uitje met een vriendin naar Kampen,… regen. En niet even..…   nee…. meteen de hele dag. Even met de honden uit…regen.

Een dagje met mijn moeder naar Ootmarsum…regen.
Een kampeer weekje met mijn zus in Drenthe. Spontaan ontstond er een vijver voor onze tent.
 

                                                            Terschelling

Afgelopen week ging ik voor mijn verjaardag naar Enschede…. Even een terrasje pakken met wat familieleden. Gezellig. Het was warm weer die dag en geen wolkje aan de lucht maar toch,….. Tussen de middag kwam de regen zo maar uit het niets naar beneden en in  5 minuten tijd was de straat, waar ik net nog met zomerse slippers gewoon door heen had gelopen, in een kolkende rivier veranderd en was mijn auto tijdens de vlucht uit Enschede door een ondergelopen viaduct tijdelijk stuur en remloos geworden zodat ik met een diepe zucht toch moest beamen dat ook met mijn verjaardag de regen met volle overgave naar beneden was gekomen.

Nu houd ik niet alleen van vakanties maar ook van tradities. Verjaardagen, vind ik, moeten breed uit gevierd worden. Liefst met zo veel mogelijk mensen en gezelligheid. Lekker eten en natuurlijk met cadeaus. Huwelijken en begrafenissen, geboortes, iets anders te vieren. Deel het met anderen. Ik vind dat ze vol op gevierd, herdacht of op een andere manier een plek moeten hebben in iemands leven.1 van die leuke tradities vind ik het vlaggen. Er zijn weinig landen die zo enthousiast vlaggen als Nederland. Als mensen de vlag buiten hangen dan willen ze iets zeggen, iets laten zien. Er valt iets te vieren, te herdenken of men wil iets aangeven.

 

 

                                                              West aan Zee

 

Dit jaar op 25 april 2013 vond ik dat het tijd werd om de Zuid Molukse vlag uit te hangen.Uit respect voor mijn vader en de vele Molukkers die strijden en gestreden hebben voor een vrije Republiek der Zuid-Molukken en om te herdenken dat 63 jaar geleden de vrije Republiek der Zuid-Molukken werd uitgesproken besloot ik de RMS vlag uit te hangen. Republik Maluku Selatan.. Jawel. Ik kan het hier doen. Molukkers op Ambon hebben geen recht van vrije meningsuiting.

Toen ik Marten vroeg of hij de houder van de vlaggenstok aan ons huis wou bevestigen zei hij: Echt niet, ik schaam me dood. Als je de vlag buiten hangt dan kom ik niet thuis. Ik lijk wel een burgerman Ik keek hem aan wees hem op mijn vader. Die gevochten had voor de RMS. Het onrecht en de gevolgen van al dat vechten. En ik keek hem nog eens zeer streng en zeer Moluks aan. Paar dagen later was de houder gemonteerd en toen op 25 april de Molukse vlag er hing keek ik er met gepaste trots naar. Zelfs Marten keek trots en zat s'avonds gewoon zijn Molukse maaltje te eten.

  

                                                           De RMS vlag

 

Kort daarop was het 30 april. Koninginnedag. De laatste keer dus want daarna zou Koninginnedag koningsdag heten en niet meer op 30 april worden gevierd. Kijk dat is nou jammer. 30 april was eigenlijk altijd een beetje mijn verjaardag. Tenslotte heet ik Juliana. Dat is trouwens ook de enige binding die ik heb met het koningshuis. Maar goed …dit ter zijde. Ik vond het altijd een hele happening. Koninginnedag. Lekker gezellig de stad in, iedereen vrolijk en overal is wel wat te doen. En het mooiste... overal hangt de vlag uit. Op 30 april geen koninginnedag meer en dus voor mij geen anonieme verjaardag meer. Dat is dus voorbij.
 

Nu dan pak ik mijn verjaardag dit jaar groots aan. Want ik hou van een feestje. Ik besluit mijn verjaardag te vieren op een andere dag in zomer zodat ik verzekerd ben van mooi weer. En geen regen. Maar voordat ik een groot feest ga geven wil ik mijn 50 jaar afronden met een ceremonie. Een ritueel.

Paar dagen voor mijn verjaardag ga ik samen met mijn zusje op pad.
De ceremonie staat in teken van afscheid  nemen van het oude en en het nieuwe verwelkomen. Het is niet alleen een afscheid van de afgelopen 50 jaar maar ook van situaties uit levens hier voor.

Je weet toch  nog wel…in mijn verhaal ”het land van ooit” schreef ik al over een kijkje in een vorig leven waar ik duidelijk iets met het sjamanisme van doen had gehad. En wat ik mij pas weer herinnerde toen ik toevallig een keer op een markt veren had gekocht bij een Indiaanse standhouder. Ik schreef toen al “dit muisje krijgt een staartje” En zo was het. In een sneltrein vaart kreeg ik daarna iets te leren over het sjamanisme maar dan op een natuurlijke weg. Via mijn intuïtie en waarschijnlijk met kennis die ik al bezat uit een vorig leven. En natuurlijk met behulp van de andere kant en mijn gidsen.

 

Het meer naast de krachtplaats.

 

Voor de ceremonie had ik van te voren al een krachtplaats uitgezocht midden in een groot bos in het Drents landschap. De krachtplaats werd niet vaak bezocht door mensen maar toch nog wel vaak genoeg zodat mijn zus  zich afvroeg of  ik het toch niet beter ergens anders kon gaan houden. Ik zei haar dat ik dat van het moment zou laten afhangen. Ondertussen had ik alles bij elkaar gepakt wat ik voor een mooi ritueel nodig had. Een emmer, waxine lichtjes, wat stenen, een koord, mijn gebeden, etc. Alles voor een mooi ritueel. We zaten nog maar net in de auto toen het ineens heel hard begon te regenen. Ja hoor. Het was niet waar. Mijn zus en ik keken elkaar aan ….. regen… en net scheen de zon nog en zaten we achter het huis. Het moet zo zijn zei mijn zus. Bepakt en bezakt kwamen we aan in het bos. Mijn zus zuchtte nog eens flink en zette dapper door terwijl we kledder nat werden. Dwars door al het struik gewas en smalle paadjes heen kwamen we op de krachtplek aan. We waren net 2 verzopen sjamanen. En we wisten het zeker….. zolang het zou regenen zou hier geen mens komen en zouden we niet gestoord worden. En zo was het ook. In de stromende regen, afgeschermd door de prachtige boom waar ik onderstond maakte ik een cirkel van bloemen en plaatste de stenen en de kaars op de juiste plek. Na toestemming te hebben gevraagd aan de krachten van die plek begonnen we aan het ritueel. Op het moment dat ik de laatste zinnen had uitgesproken van het ritueel en ik het licht aanriep verscheen de zon. Ons ritueel was ten einde en in de verte hoorde ik de eerste mensen er weer aan komen. Zo mooi kan het dus ook zijn met de regen. Toen ik dat tegen mijn zusje zei, zei ze me: Ja, je houd toch zo van water en water is reinigend. Jij brengt reiniging met je mee. Ja, Fijn,….. zei ik terwijl ik  aan de vakanties in Terschelling dacht.

 

 

Een Molukker in Nederland

In de wachtkamer zat ik samen met Marten te wachten op het moment dat ik opgeroepen zou  worden. Het was die dag een extreem koude dag en lopen kon ik nog steeds niet goed. Ik keek op toen er een man binnen kwam. Ik kon alleen zijn rug zien. Vreemd, hij had precies het postuur als dat wat mijn vader ooit had gehad. Slank, mager bijna. Ik schatte hem dezelfde leeftijd ook. Hij droeg net zo’n vreemde kleur oranje lichtbruine trui. Een kleur die alleen maar bepaalde type mensen staat. Hij had een iets lichtere tint als mijn vader dat wel maar verder leek hij er toch heel veel op. Ik keek nog eens naar de man en moest glimlachen. Onbewust zuchtte ik. Dit had mijn vader kunnen zijn dacht ik. Ik liep zo goed als dat ging naar de kapstok waar de man nog bezig was met zijn jas uit te doen. Ik keek de man aan en zei : ”dat is een goed idee. Ik hang mijn jas ook maar op anders krijg ik het straks nog kouder. De man keek mij kort glimlachend aan. Ik liep al weer terug en had genoeg gezien.

De man ging tegenover ons zitten en zei met een zachte stem: “Koud he. Ik kom helemaal van de stad en heb goed opgelet met mijn hoofd maar ook met mijn hart.Terwijl hij zijn hand op zijn hart neer vleide. Hij keek mij vriendelijk aan. 

Vandaag valt het nog mee vergeleken met van de week zei Marten. Toen was het nog kouder. Ja, zei de man, ik heb me toch koude voeten. Ik knijp mijn tenen nu ik hier zit ieder keer in elkaar dan blijven ze lekker warm. Terwijl hij dat zei bewoog hij met zijn oude toch nog lenig uitziende vingers alsof het zijn tenen in zijn schoenen waren. Ik heb het nog nooit zo koud mee gemaakt hier in Holland. Toen ik pas aankwam was het ook zo koud in 1954/1955 zei de  man. Dat kan kloppen, zei ik, dat zei mijn vader ook altijd. Ach, zei de man, kwam uw vader dan ook uit Indonesië? Ik knikte. Hij lichte op en zei:,,van waar kwam uw vader dan als ik vragen mag? Van Soerabaja ?´´ Dat niet, zei ik. Ach, wat jammer, zei de man. Soms ontmoet je elkaar weer op vreemde plekken of via onbekende mensen.

Hij vertelde dat toen hij weer eens terug was geweest in Indonesië hij er een man had ontmoet die er als zwerver bij liep maar die, naar  later bleek, perfect Nederlands sprak en uit Leeuwarden kwam. Eigenlijk helemaal niet iemand om van te verwachten dat hij zwerver zou worden in Indonesië. Vreemd hoe het kan lopen, zei de man.
 

 

De man praatte zacht en ik kon merken dat hij intelligent was en dat hij alles was wat mijn vader niet was geweest. Behalve dan dat ze allebei intelligent waren en dezelfde goed smaak van kleren hadden. Dezelfde soort moderne bruine schoenen, dezelfde bloes en dezelfde soort trui, broek en jas. Dezelfde uitstraling ook, op een bepaalde manier, alleen deze man was wie hij was en dat was goed.

Dat was mijn vader niet. Dat was mijn vader nooit. Mijn vader praatte nooit en zeker niet met een liefdevolle zachte stem. Mijn vader was tijdens zijn leven zichzelf al lang geleden kwijt geraakt aan een oorlogsverleden wat hem zijn hele leven heeft achtervolgd. Mijn vader was heel intelligent, en had een heel sterk karakter en was altijd vol doorzettingsvermogen geweest. Mijn vader was een bijzonder man. Maar mijn vader was nooit een echte vader geweest hoe hij ook zijn best deed om dat te zijn. Hij was wel mijn vader. Van wie ik altijd heel veel hield en ik wist dat hij dat ook van mij deed. Vlak voor dat hij stierf zei hij mij dat ook. Mijn vader… het was een vreemde man. Vervreemd van de wereld en van zichzelf. Levend in zijn eigen wereld.

Psychisch, eigenlijk al vanaf zijn jeugd, was mijn vader langzaam aan kapot gegaan. Zijn vader was gestorven in gevangenschap tijdens de Japanse bezetting en dat had mijn vader van dichtbij meegemaakt. Toen mijn vader uiteindelijk in Nederland aankwam had hij er met zijn ong.20 jaar al een half mensenleven op zitten en hoopte hier op een nieuw leven. Met hoop op een terugkeer naar de Molukken. Naar zijn familie. Niet wetende dat dat nog heel lang zou gaan duren en dat hij zijn geliefde moeder nooit weer zou zien en dat hij haar altijd zou blijven missen tot aan zijn sterfbed toe. Niet wetend dat hij hier zou trouwen zonder zijn directe familieleden om hem heen, kinderen zou krijgen, een leven vol heimwee zou krijgen en hier zou sterven om in de Nederlandse aarde begraven te worden. Met als enige familie zijn gezin.

De eeuwige heimwee naar al wat hem lief was geweest, heimwee naar dat wat was, naar een land dat allang niet meer bestond, zoals hij het had achter gelaten. Verscheurd…tussen wat was, wat is en wat had moeten zijn. Degene die hem lief hadden, zijn vrouw en kinderen, die kon hij tegen het einde van zijn leven steeds moeilijker zien. Af en toe wel om langzaam aan te verzanden in de wurg greep van het donker. Het verleden. Hij wist het zelf niet. Hij had het ook niet door. Soms wel,…. maar dan werd alles weer grijs.
Dan zei hij: wat gebeurt er toch met me Juul. Waarom heb ik het zo koud en waarom doet mijn hoofd zo raar. Ik wist wel waarom maar kon hem dat niet zeggen en ook niet uitleggen. Hij zei dan:” ik hoop dat niemand van jullie dit hoeft mee te maken wat ik mee maak”

En gek genoeg nu, als ik er op terug kijk, heeft hij heel erg lang letterlijk en figuurlijk het hoofd boven water weten te houden op een wel heel bijzondere moedige, dappere en knappe manier. Want wat hij meemaakte was inderdaad verschrikkelijk en moeilijk uit te leggen aan andere mensen als je het niet zelf hebt mee gemaakt of van dicht bij hebt meegemaakt. Mijn vader….die heel zijn leven lang op verschillende manieren tegen de demonen van het verleden had gevochten stierf uiteindelijk in maart 2011 nu twee jaar geleden op 80 jarige leeftijd. Tot het eind toe bleef zijn hart sterk. Net zoals hij zelf altijd ongelofelijk sterk en wilskrachtig was geweest in de hoop te kunnen winnen van het verleden. Hij verdronk letterlijk opnieuw maar nu in zijn eigen longvocht. Het duurde te lang, de dood duurde te lang en zijn hart bleef maar kloppen terwijl het vocht al over zijn lippen kwam. Deze dood gunde ik hem beslist niet maar er was niets dat we konden doen voor hem in dat opzicht.

Samen met mijn zusje hebben we mijn vader geholpen met sterven zo goed als we konden en geprobeerd en hem te beschermen tegen de demonen die hij tegen zou komen. Met mijn moeder naast zijn zij en mijn andere zusjes om hem heen stonden wij biddend aan het voeten eind van zijn bed.Telkens als het donker kwam wisten mijn zusje en ik hem met behulp van het Hogere, het licht, onze gidsen en heel veel engelen uit de klauwen van het donker te houden.

Mijn vader…… de prijs van een heel leven. Ik vond hem erg groot, die prijs, maar wie ben ik, ik kan niet verder kijken dan dat ik kijk.

Uit de verte hoor ik een stem die mij uit mijn gepeins haalt en ik kijk op. Het is de huisarts. Ze vraagt of ik mee kom. Ik sta op en groet de oude man en zeg met een glimlach tegen de huisarts en de man:’’ en het was net zo gezellig hier

Oriëntaalse / Nederlandse erwtensoep

                                                   Oriëntaalse / Nederlandse erwtensoep

Zo gauw als de eerste koude van de winter zijn entree doet wil mijn man allerlei Hollandse maaltijden eten. Het liefst stamppot zuurkool of stamppot boerenkool. Voor mij is dat echt niet te bevatten. Wie wil  er nou babyvoeding eten als het niet hoeft.  Met een rookworst erbij. Nou ,.. dan heb ik het gehad.

Om mijn man tegemoet te komen maak ik 1 keer in het jaar stamppot en dan vind ik het wel mooi geweest.

Erwtensoep is ook zo’n gerecht. Nu weet ik dat erwtensoep van hele erwten heel gezond is

maar ja,… mijn man is geen vegetariër en die wil er per se vlees door heen hebben.

Daar ben ik dus duidelijk in. Dat gaat dus niet.

En om mijzelf ook tegemoet te komen heb ik de Nederlandse erwtensoep wat aangepast. Wat opgefleurd zullen we maar zeggen. En ja,… zelfs mijn man vindt deze erwtensoep zonder vlees lekker .

Oriëntaalse /Nederlandse erwtensoep

1/3 knolselderij

2  aardappelen

2 uien

4 teentjes knoflook

1 thl. Garam masala

1 thl koriander (ketoembar)

1 thl komijn (djinten)

350 gr. geweekte hele groene erwten

5 eetl. yoghurt

verse koriander

olie

zout en peper

groente bouillonblokje

ong. 1,5 liter water

                                                   Uien, knoflook, knolselderij en aardappels.

Bak de klein gesneden uien en uitgeperste knoflook 5 min. Snijd de aardappels in kleine blokjes en bak die even kort mee.  Doe de Garam masala, koriander, komijn, zout en peper erbij en bak het een kort minuutje. Doe de bouillon, het water, de erwten en de klein gesneden knolselderij  erbij en kook het  ongeveer een klein uurtje . Roer aan het eind de yoghurt erdoor en kook de soep nog 5 min.

Serveer de soep met klein gesneden verse  koriander.

Variatie

Speciaal voor mijn vriendin Kyroushka zit in dit recept geen gember maar als variatie is het heerlijk om 2 cm verse gember erbij te doen en nog lekkerder is het als je er een ontzaad klein gesneden spaans pepertje erbij doet.

Zomerse doperwten soep variant :

Voor een zomerse doperwten soep verwijder je de knolselderij uit het recept  en vervang je de groene erwten voor een pak diepvries doperwten en kook je de soep in plaats van een klein uurtje 15 min. Snel en een heerlijk smakelijk soepje.

Linzensoep

De gewonnen centen.

Vroeger, in mijn jeugd, speelde ik s'winters vaak spelletjes met mijn oma. Aan de tafel speelden we, met als inzet centen, vele spelletjes mens erger je niet. Wat mijn favoriet was. De steenkolenkachel brandde er stevig op los en je hoorde de wind altijd waaien om het huis. Op het met hout gestookte fornuis stond dan altijd steevast een grote pan soep te pruttelen. Natuurlijk was haar soep altijd de lekkerste van de hele wereld.

Nog steeds denk ik altijd aan mijn oma en zeker als ik zelf weer eens een soepje heb gemaakt.

                                                                                 Mijn  oma.

Nu we echt de winter in zijn gegaan wil ik je beslist niet het recept van een lekkere linzensoep onthouden. In deze tijd genieten we nog meer van het gezellig samen zijn. Dan kan een linzensoepje niet uitblijven.

                                                                           Linzensoep

1 ui

2 teentjes knoflook

1 theelepel kurkuma

Klein beetje chilipoeder

theelepel garam masala

theelepel djinten

250/ 300 Gr. rode linzen

1 blikje gepelde tomaten

1 blikje vloeibare kokosmelk ( 400ml)

1 biologische groentebouillon tabletten

zout en peper  

verse koriander

In een pan 1 ui en ongeveer 2 a 3 teentjes knoflook bakken.
Voeg 1 theelepel kurkuma, beetje chilipoeder (1/4 theelepel), een theelepel garam masala
en een theelepel djinten (komijn) toe en bak dit tot het geurt ( ong 20 sec.).

Voeg 1 blikje gepelde tomaten toe.  ( Wat ook lekker is is om in de laatste 3 minuten wat verse kleingesneden tomaten toe te voegen),  250 gr. rode linzen, zout, peper, 1 biologische groentebouillon tablet en 1 blikje vloeibare kokosmelk (400 ml) en ong. 1,2 liter water erbij. Kook de soep ongeveer 20 a 30 minuten. Oranje linzen zijn meestal in 20 minuten klaar.

Serveren met fijn gesneden verse koriander en met dikke plakken brood en smullen maar.

Kaija's laatste dagen

                                       Kaija  geb.26-01-2001 - gest. 24-10-2012

 

                                                                             Kaija
 

Het is donderdag 18 oktober 2012 en Kaija wil al een tijdje niet of heel weinig eten. Ze heeft duidelijk wat onder de leden. Bij de dierenarts gekomen gaat Kaija gedwee mee. Het is altijd weer leuk voor mijn ego om te zien hoe geweldig ze dat doet. Ze kijkt niet naar andere dieren en zit gewoon heel braaf de hoge schoolhond te spelen. Dat alles natuurlijk zonder riem. Ik laat haar op de weegschaal staan en ze weegt 30 kilo. Vorige week woog ze nog 31,8 en normaal weegt ze 36 kilo. Het bevalt me niks. Ze ziet er uit als een zakje met botten.

De dierenarts weet het niet en voelt en voelt. De darmen zijn wat hard. Ja,…. Het is jammer dat een hond niet kan praten zegt ze. Ik bedenk me dat ik dat maar eens na het consult met Kaija moet gaan doen. Dat ik daar niet eerder aan heb gedacht. Hoe dom van mij. Eigenlijk had ik haar niet willen eten als een tijdelijke darminfectie opgevat. Ik voel ineens de ernst van de situatie en bedenk mij dat ik beslist met haar moet gaan praten. En de situatie eens innerlijk moet gaan bekijken. Er wordt bloed geprikt en we krijgen vanavond de uitslag.

De uitslag van de arts is niet goed. Kaija heeft waarschijnlijk een inwendige bloeding maar zeker weten doet ze niet daar moeten ze een echo voor maken en dat kan pas dinsdag maar de dierenarts denkt dat ze dinsdag niet haalt. Ze wil nog wel proberen in den landen zodat we morgen ergens heen kunnen voor een echo. Ik laat de echo op dinsdag staan maar ik weet al dat die niet meer wordt gemaakt. Als ze heeft opgehangen kijk ik Kaija en Marten aan die mij hoopvol aan kijkt. Als ik hem de uitslag vertel zijn we allebei stil.

We moeten een keuze maken en we besluiten dat ik in verbinding zal gaan met Kaija en dat we haar wensen zullen respecteren. Dat ze stervensbegeleiding zal krijgen als dat van een mens.

Na het gesprek probeer ik te mediteren en naar binnen te gaan maar het lukt me niet. Ik ben te veel onder de indruk van het slechte nieuws.
 

 

Kaija speelt met de bal.

De volgende dag is het heerlijk weer. Kaija heeft geluk. Hier houdt ze van. Naar buiten gaan wanneer ze wil, in het zonnetje liggen, lekker spelen met de bal. Ze drinkt en eet weer wat en Poema huppelt er vrolijk achter aan. Voor een onbekende lijkt ze niet ziek maar wij zien aan haar ogen en de weinige energie die ze heeft dat ze doodmoe is.
 

 

Kaija en Dax tijdens de laatste grote wandeling

 

S’middags wandelen we op de hei in de buurt van Eext. We genieten allemaal. Kaija, Poema en Dax rollen op hun rug in de hei. Maar na 20 min. kan Kaija niet meer en blijf ik bij haar zitten terwijl de rest verder gaat. Nou het kost wat moeite om mevrouw bij mij te houden. Zonder haar verder…. Dat kan natuurlijk niet. Ze wil mee, ze is de roedelleidster. Het zal Kaija’s laatste grote wandeling zijn en onze gezamenlijke wandeling met zijn allen.
 

 

Kaija rolt in de hei.

 

 

 

Ze wil met de rest mee. 

Die middag roep ik de hulp in van een vriend omdat ik totaal niet bij mij zelf kan komen en op die manier me niet kan concentreren en in verbinding kan komen met  mijzelf. En hier door dus ook niet met het Goddelijke en met Kaija.Ik ben te onrustig en het lukt me maar niet dit te veranderen.

Hij laat mij maar een ding zien. Angel of peace. Ik stort in en ik weet het. Ik moet Kaija los laten. Moet haar laten gaan zodat zij in vrede kan sterven. Door mijn tranen heen kijk ik naar Kaija. Mijn lieve kaija. Dit proces van loslaten doet diep pijn maar het is noodzakelijk. Als ik het niet doe kan Kaija niet verder en ik weet dat dat het stervensproces van haar kan belemmeren.

Ik maak contact met Kaija. Innerlijk voor mijn geestesoog zie ik haar lopen. Eerst loopt ze van mij af met andere energieën mee waar ik 3 engelen in herken. Als ik haar echt helemaal loslaat en haar in vrede kan laten sterven zie ik haar helemaal met de engelen meegaan. We zijn nu los van elkaar. Zij is Kaija en heeft haar weg te gaan, ik ben Juliana en moet de mijne gaan. Onze liefde voor elkaar is onvoorwaardelijk. Wij zijn elkaars gelijken. Terwijl ik haar loslaat zie ik de vrede en zie ik haar gaan. ’Mijn Kaija’ mijn allerliefste meisje. Mijn stoere intelligente Kaija. Het stervensproces is op zijn helft.

Poema en Dax weten dat Kaija zal sterven en zij aanvaarden de dood.

Die avond likt ze mijn hand. We staan weer op gelijke voet. Haar open en eerlijke ogen kijken mij aan. Ik kan er weer zijn voor haar en zij weet dat. Haar steun en toeverlaat. Haar ‘baasje’ Ik ben echt blij dat ik er weer ben en voor haar kan zijn in dit stervensproces. Vanaf nu sta ik met haar in verbinding.

 

                                        
                                             Kaija en Poema spelen met Alexander

De volgende dag, zaterdag, komen mijn neefjes om afscheid te nemen van Kaija. Als Kaija de kinderen ziet doet ze enorm haar best en ze voetbalt enthousiast met de kinderen Ze lijkt als vanouds maar als de kinderen 2,5 uur later weg zijn wordt het snel minder met Kaija. Het was net even teveel en dat zegt ze ook. Ze verteld me dat ik de jongens die middag niet zo lang had moeten laten blijven. Gewoon een uur zoals we hadden afgesproken.

Helaas houd de buurjongen  die avond een luidruchtig feestje. Kaija kijkt me af en toe verstoord aan. Ze wil graag haar rust. Ik zeg haar dat ik er niets aan kan veranderen en ik draag haar naar boven. Daar is het rustig en kan ik haar horen ademen als ze slaapt.

 

Die zondagnacht wordt ik wakker en ik hoor haar regelmatige ademhaling. Het is 4 uur s’ochtends. Voor het eerst ben ik bang en bezorgt. Als ik mijn emoties maar weet weg te parkeren. Als ik maar weet wanneer ik moet handelen. Als ik haar via mijn innerlijke oren maar goed en zuiver zie en hoor. Als ik het maar goed doe.

 

Ook de dochter van Marten komt langs om afscheid te nemen. Kaija houd zielsveel van haar en is weer hartstikke vrolijk. Speelt als of er niets aan de hand is. Nadat ze weg is kijk ik naar Kaija terwijl ze in de tuin loopt en net als ik haar wil gaan vragen of ze wat nodig heeft loopt ze naar een rozenkwarts toe. Haar gevoel is feilloos. Ze heeft rozenkwartsen nodig.

De energie in de huiskamer is zwaar. Zo anders als op mijn meditatie kamer. Het is de energie van een stervende en het ruikt ook zo. Kaija ligt op de bank ( waar ze de laatste tijd op mocht liggen) en we kijken elkaar aan. Ik maak contact met haar. Ze heeft aan gegeven dat ze zelf wil bepalen wanneer ze sterft en ze denkt nog steeds dat ze het zelf kan. Ik spreek met haar af dat wanneer ze denkt niet een natuurlijke dood te kunnen sterven wij euthanasie met haar zullen toepassen en dat zij mij dat aangeeft door mij abnormaal lang aan te kijken. Ik wil even een dagje minder in concentratie zijn en zo is dat is voor mij het makkelijkst en duidelijkst. Ze vind het goed.

Die nacht bid ik tot God en vraag of hij haar alstublieft vannacht wil halen. Ik bid met alles wat ik in mij heb. Ik roep de engelen aan en smeek hen Kaija’s wens te vervullen en haar een pijnloze natuurlijke dood te geven.

Het is maandag en ik besluit in de tuin te gaan werken. Het is prachtig weer voor oktober. Ik kijk naar Kaija die lekker in het zonnetje op het gras ligt en zij kijkt naar mij. Als ik mijn hoofd weg wil draaien zie ik dat ze me blijft aankijken en ik kijk weer naar haar. Kaija blijft me aankijken. Vol verdriet blijf ik kijken. We kijken elkaar minuten lang zwijgend en zonder beweging aan. Het is zover. Kaija kan het niet alleen. Ik moet de dierenarts erbij halen.

 

                                                                        Kaija kijkt.

Ik ben uit het veld geslagen en daardoor even weer niet goed instaat om contact te maken met mijn ziel. Ik baal daar zo van en voel me zo gefrustreerd. Op dat moment hoor ik een biep geluid van de gsm. Mijn zusje smst mij en verzoekt mij om me beter te concentreren en mijn helper om raad te vragen en ze heeft gelijk. Wat een arrogantie van mij om te denken dat je alles alleen moet doen. Nou ja,.. alleen ,..ik heb natuurlijk wel de engelen aangeroepen en de Goddelijke Vader/Moeder etc,.  Ik ben meteen weer bij de les.

Eindelijk ben ik zover om met mijn ‘tijdelijke helper’ contact te maken. Hij maakt zich kenbaar als Kiljahan en ik noem hem meneer Kiljahan. Hij is alleen voor deze periode bij mij, voor dit stervensproces, om mij te helpen Kaija te helpen. Het is een les in nederigheid wat ik krijg.

Kaija geeft aan dat ze woensdag heen wil gaan. Ze hoopt het nog steeds zelf te kunnen maar haar hart is te sterk. Eigenlijk wilde ze donderdag gaan maar ik voel dat de kans op complicaties dan aanwezig zijn. Dat gun ik haar niet. Ze gaat akkoord met woensdagmiddag. Ze wil graag overgaan tussen 16:00 en 17:00 uur. Ik vertel haar dat ik dat met de dierenarts zal bespreken en vertel haar hoe het zal gaan gebeuren. De dierenarts zal bij ons komen en ze hoeft niet bang hoeft te zijn. Wij zijn bij haar en ik zal met al mijn kracht in mij een zo’n hoog mogelijk veld neerzetten. En dat als het toch eerder dreigt mis te gaan ik dan direct de dierenarts zal laten komen (de dierenarts wist hier van). Ze verteld me dat ze geen pijn heeft en dat ze klaar is met het leven. Dat het goed is zo. Ze vraagt of Poema en Dax (onze andere 2 beaucerons) erbij zullen zijn. Maar als ik contact maak met haar zusje Poema voel ik paniek en Poema zegt dat ze er beslist niet bij wil zijn. Dax vind het prima. We besluiten dat Poema en Dax, als het zover is, zolang naar de schuur gaan. Kaija vind het jammer. Ik zeg haar dat het echt veel beter is zo voor Poema en ze berust zich hierin.

Ik stop even het gesprek met Kaija want ik voel dat ik even met meneer Kiljahan moet gaan praten.

Meneer Kiljahan laat mij de plek zien waar Kaija heen zal gaan als ze over is gegaan. Het is een prachtige plaats. Een aardse omgeving maar dan ondergedompeld in liefde. Ik zie een prachtig landschap en water waar Kaija door heen waad en al spelend druk op zoek is naar steentjes. Het weer is er zeer aangenaam. Het ziet er prachtig uit en Kaija’s slaap plek is onder een boom bij het water. Het is er zo vredig en de temperatuur is zo aangenaam. Tijd bestaat daar niet en ze zal daar wachten op Marten, Poema en Dax. Het zal voor haar maar eventjes lijken voordat ze Poema en Dax en Marten weer zal zien.

Vanaf nu blijf ik in meditatie totdat Kaija heen zal gaan. Meneer Kiljahan helpt mij me te focussen. Ik ben zo dankbaar met zijn hulp (en pas achteraf zal ik merken hoe groot die eigenlijk wel was) en ik dank alle hulptroepen voor hun hulp. We hebben geluk dat ik uitgerekend deze week herfstvakantie heb. Is dat toeval…?

De onrust die Kaija had, en die je vaak ziet bij stervende voordat ze gaan sterven, is verdwenen. Kaija is heel mooi bezig met haar stervensproces. Ze doet het heel goed en ik ben heel trots op haar. Na 2 weken kiest ze er voor om zowel de maandag als dinsdag niet meer bij ons boven voor de deur te slapen maar op haar eigen plekje op de bank. Ze is er klaar voor.

In de woonkamer staan nu allemaal grote brokken celestien en grote brokken rozenkwarts. Kaija is er nu mee omringd. Deze stenen helpen mee een hoger trilling neer te zetten. De werking zet ik op 60 procent. Zoveel is nu wenselijk.

De dag dat ze zal overgaan ga ik s’ochtends al vroeg met Kaija bezig om haar in liefde en vrede te kunnen laten sterven. Nu is het moment om (specifieke) karma stukken op te lossen en haar helemaal in het licht te zetten.

Ik roep de licht wezens en God aan en vraag hen het karma op te lossen wat nog opgelost kan worden voor zij sterft. Er verschijnen 3 engelen die met grote zorg en liefde met Kaija bezig gaan. Ik wou mee helpen maar ze gaven duidelijk en resoluut aan dat dat niet gewenst was.Daarna vroeg ik de lichtwezens of ze nog specifieke stukken karma wilden op lossen wat tussen Kaija en Poema en Kaija en Dax mogelijk zou kunnen zitten.

Tijdens mijn meditatie zet ik Kaija constant in verbinding met haar Godsvonk door haar in prachtig helder wit licht te zetten. Het licht straalt door haar huid in de aura. Afstand is hier bij irrelevant. Kaija herkent het. Ze weet hoe het werkt doordat ik al zo vaak met haar heb gemediteerd. En toen had ik alles gedaan wat ik kon en moest doen voor dat moment. Het was nog maar 08:00 uur en de dierenarts zou pas om 16:30 komen.

Kaija sliep de hele ochtend. Ze was op. Ze was er helemaal klaar voor. Ondanks dat speelde ze zelfs deze dag nog even met haar oranje basketbal. We lieten haar nog paar keer heel even uit. Meer zat er niet in.

 

                            Kaija (links) heeft net gespeeld een uur voor haar dood en kijkt naar Poema.

Het enige nu nog was heel veel licht zetten in en om Kaija heen. Ik bad de hele tijd tot de engelen en de Goddelijke Vader en Moeder en tot de verlichte meesters met name Jezus Christus dat Kaija mooi mocht overgaan en zo hoog mogelijk mocht komen.

Vanaf een uur of 12 begon ik af en toe onrustig te worden.Met enige regelmaat keek ik op de klok. Iets voor vieren voegde ik mij bij Marten en Kaija. Haar lijfje vasthoudend vertelde ik haar nog eenmaal dat ik zo heel erg veel van haar hield. Ik bedankte haar voor alles wat zij ons had gegeven en dat zij haar leven met ons heeft willen delen.

Kaija lag vredig tussen ons in toen ze om half 5 insliep. Heel langzaam zagen we het leven uit haar weg glippen. Marten had haar hoofdje vast en terwijl ik haar lijfje aaide en haar zachtjes toesprak.
In stilte bad ik tot de Goddelijke Moeder, Vader en de engelen. 

                                                   Kaija net ingeslapen.

Kaija was nu gestorven maar voor mijn geestesoog zag ik Kaija direct. Ze was springlevend en opgewonden en kwam enthousiast naar me toe. Heel vrolijk kwam ze er aan met een blik van” waar was je nou”. Ieder keer liep ze een anderhalve meter van mij vandaan en dan kwam ze weer terug. Dit deed ze ook altijd als ik voort moest maken omdat ze zo graag het water in wou. Ik hoorde meneer Kiljahan zeggen dat ik tegen haar moest zeggen; ga maar. Dat deed ik ook iedere keer. Op de achtergrond zag ik 3 gidsen geduldig wachten op Kaija. Ze hadden de riem van Kaija in hun handen. Ga maar, zei ik maar iedere keer kwam ze weer terug.

Om te zorgen dat iemand mooi over gaat is het belangrijk dat neer te zetten wat de ander begrijpt. In Kaija’s geval was dat water, balletjes en andere speeltjes waar ze ooit plezier aan had beleefd. Ik zag heel duidelijk dat er een denkbeeldige lijn was waar ik achter moest blijven staan terwijl ik wel met mijn handen er over heen mocht gaan. Ik aaide haar en zei dat ze moest gaan maar ze bleef maar opgewonden heen en weer lopen. Ik moest mee. Op de achtergrond zag ik haar favoriete omgeving wat leek op water en gras. Ik hoorde meneer Kiljahan zeggen haar de oranje basketball te laten zien waar ze altijd mee voetbalde, flesjes, jerrycans, water of wat ook maar voor haar leuk was. Maar wat ik ook deed ze kwam iedere keer terug. Toen stopte ik even met contact maken omdat de dierarts ook weg moest en de andere hondjes uit de schuur moesten komen. Terwijl ik dat deed ging ze zuchtend af liggen.

 

                                                                  kaija's passie.

Poema kwam de kamer in gelopen en liep meteen door naar de tuin. Ze wou Kaija niet zien. Dax keek heel onderzoekend en vragend naar ons. (Poema heeft uiteindelijk vier dagen niet gegeten en voor de deur gelegen. Wachtend op Kaija.)

De ruimte moest worden gereinigd van emotie en energieën van Kaija en van ons. Dit is iets wat je eigenlijk niet alleen moet doen maar als je dat doet doe het dan met de engelen. Ik riep dus de engelen aan en met een bosje salie werd de ruimte gereinigd. Zelf ging ik buiten staan terwijl Marten een frisse neus ging halen met de honden.

Terwijl Marten aan het wandelen was ging ik weer mediteren en terwijl ik haar in het licht zet mocht ik zien dat ze echt met de engelen meeging niet alleen omdat ik het vroeg maar ook berustend omdat het niet anders kon. Kaija werd helemaal licht en samen met de 3 engelen ging zij het licht in. Toch voelde ik dat het nog niet helemaal klaar. Mijn gevoel zij mij dat Marten nog iets moest doen.

Meneer Kiljahan vertelde mij dat hij morgenvroeg om 09:00 na de meditatie zou vertrekken en dat zijn taak er dan op zat. Ik vroeg hem of Kaija nu helemaal op haar plek zat. Meneer Kiljahan zei dat dat niet zo was maar dat dat tijd nodig had en dat ze bijna op de juiste plek zat. Ook vroeg ik hem of alle energieën die bij Kaija hoorden nu uit Kaija’s lichaam waren vertrokken. Dit vroeg ik omdat Kaija had aangegeven dat zij na haar dood 16 tot 24 uur nodig zou hebben om helemaal uit het lichaam te komen. Zij zou morgen om 14:00 uur gecremeerd worden in Deventer en ik zou het fijn vinden, en Kaija ook, als zij helemaal uit het lichaam zou zijn (Deventer is het enige crematorium in de buurt van Groningen waar je alles mag zien en aanwezig mag zijn tijdens de crematie.)

Kaija bleef die nacht bij ons en ik bleef in meditatie. S’ochtend kwam Marten al heel vroeg na de wandeling met de honden opgewonden binnen. Hij riep heel hard en opgewonden; ik heb Kaija gezien. Ik heb Kaija gezien.

Martens verhaal: Ik zag Kaija en een grasveld en ze liep voor mij zoals ze altijd deed en in de verte zag ik een waas en een glinstering van water. Er waren flesjes en andere dingen waar ze anders mee speelt. Ik zag een waas een soort licht barrière en ik zei tegen haar: Toe maar,… ga maar kijken. Ga maar… Pak de flesjes. En daar ging ze. Zo het licht in. Toen was ze weg. Ze is nu op haar plek, zei Marten zeer enthousiast.

Het was heel bijzonder dat Marten dit zag want ik had hem mijn verhaal niet verteld van hoe ik Kaija had gezien direct na haar overlijden. Marten is een nuchter iemand die eigenlijk  veel aanleg heeft voor helder zien en voelen etc. maar hij wil er niets van weten.

Ik ging snel mediteren en zag Kaija inderdaad spelen in het water. Ze zag mij niet meer. Er waren allemaal engelen die voor de dieren zorgden. Kaija was gek van vrolijkheid. Uitgelaten was ze en ze was heel druk bezig met spelen. Ze leek weer 8 jaar in plaats van bijna 12. Ze liep daar in het water uitgelaten en speelde met andere honden. Ze had alleen maar plezier en was helemaal gelukkig. En ik daardoor ook.

Ik keek rond en zocht meneer Kiljahan maar die was verdwenen. Ik riep hem omdat ik nog geen afscheid van hem had genomen en hij kwam nog eenmaal terug om afscheid te nemen. Ik bedankte hem voor alles en ik begreep dat Kaija het nodig had gehad dat ook Marten tegen haar zei:,, ga maar’’.Tenslotte was hij haar baas. Dat was ook het moment geweest voor meneer Kiljahan om te vertrekken. Ik bedankte hem nog eens hartelijk voor het ‘waterfeest’ van Kaija en zijn goede zorgen en hulp. Wat een verschil om Kaija zo vrolijk en jong  te zien. En wat een verschil met haar oude lichaampje beneden. Kaija is nu gelukkig.
 

 

                                                            Kaija ligt opgebaard.

Kaija is op donderdag 25 oktober gecremeerd in Huisdieren Crematorium Oost Nederland te Deventer waar de mensen heel begripvol en vriendelijk waren. Dit crematorium kon mij de zekerheid geven dat alles goed en respectvol gebeurt. Bij de meeste crematoria’s die ik heb opgebeld kwam ze in een koelcel te liggen omdat ze maar 2x in de week hun oven laten branden. En ik wilde beslist niet dat ze helemaal alleen in een koude koelcel kwam te liggen.

Kaija lag heel mooi opgebaard in een afscheidruimte en ook al hadden wij al afscheid genomen nu konden wij nog een keer een laatste omhelzing doen om haar voor goed los te laten. Wij mochten alles zien van oven tot aan de botjes van Kaija toe en uiteindelijk hoe deze tot as werden vermalen. Ik ben deze mensen dan ook zeer dankbaar voor hun openheid. Ik kan iedereen die zijn huisdier wil laten cremeren dit crematorium van harte aanraden.

 

 

Dierencrematorium Oost te Deventer 

Kaija was een hele bijzondere hond. Het was echt onze hond. Ze liep altijd tussen ons in en zorgde er o.a voor dat we nooit ruzie kregen met elkaar. Als we al eens met een lichte stemverheffing gingen praten dan kwam ze er meteen aan en keek ze ons aan. Tja,.. dan moesten we wel lachen om ons zelf. Ze had heel veel bijzondere eigenschappen. Kaija had de verstandelijke vermogens van een kind van ong. 7 jr. (Het gemiddelde ligt bij honden tussen de 2 en 4 jr.)

Het is nu precies een week geleden dat Kaija op woensdag 24 oktober 2012 is overleden. We zijn  heel verdrietig dat we haar moesten laten gaan maar we zijn heel gelukkig, blij en dankbaar voor alle liefde die ze ons heeft gegeven en dat ze haar leven heeft willen delen met ons. Wij wensen haar met heel ons hart vol liefde een gezegende reis toe.
 

 

Ik vertel dit verhaal niet omdat ik het zo nodig kwijt moest maar als troost en een richting aanwijzer dat je als baas nog heel veel kan doen in stervensbegeleiding voor je hond. Als je niet zo gevoelig bent zoals ik dat ben dan nog kan je heel veel doen voor je hond door bv  de dierenarts aan huis te laten komen zodat je hond zo weinig mogelijk stress ervaart en ook de ruimte waar je hond ligt voor het sterven zo sereen en schoon mogelijk te houden door bv kaarsen aansteken en je emotie niet de vrije loop te laten. Dat zou je zelf ook niet willen als jezelf op sterven ligt. Bidden als je gelovig bent helpt zeer zeker. En het allerbelangrijkste: liefde. Laat het diertje je liefde voelen. Met het verhaal van Kaija wil ik aangeven dat ook al spreken we niet dezelfde taal wij zeker uit dezelfde bron komen en er dus ook andere manieren bestaan om met elkaar te kunnen praten. Stervensbegeleiding staat in Nederland nog maar in de kinderschoenen en voor dieren is er al helemaal niet veel over bekend. Het viel mij op dat het stervensproces voor dieren, tenminste in dit geval, niet zo heel veel verschilt  met dat van mensen. Eigenlijk vond ik het zelfs makkelijker gaan met als nadeel weer dat Kaija’s sterven mij heel diep heeft geraakt waardoor het voor mij niet altijd even gemakkelijk was. Ik had het lichtveld beter en sterker kunnen neerzetten daar ben ik van overtuigd maar gelukkig was er zoveel hulp voor Kaija van de andere kant dat ik alleen maar met heel veel dankbaarheid en nederigheid kan terug kijken op deze periode.

 

                                                Kaija hield altijd veel van water,

 

                                                              en van haar bal,

 

 

en van haar maatjes Poema en Dax. Kaija zit in het midden.