Vakantie gesprekken

                                                      

                                                    Vakantie gesprekken

Poema.

Ongeacht wat de fietser in zijn regenpak er van denkt; Marten pakt elke zonnestraal die hij pakken kan.
Pik in het is vakantie, roept hij om vervolgens te genieten van de zon na 2 weken regen.

Het is ongeveer 16 a 17 graden en het waait maar dat deert Marten niet om in zijn rode onderbroek voor het vakantiehuisje in de zon te gaan liggen.

                                                    Het vakantiehuisje.

Nou, daar is het mij toch even te koud voor. De regen zit nog op de ramen en iedereen die langs rijdt op het fietspad onder aan het duintje kijkt op naar boven met een blik van die is gek!  Ik hou mijn jas aan terwijl ik in de ligstoel naast Marten zit te genieten van de zon.

Met zijn ogen dicht roept hij luid naar mij; Dit is de vakantiemodus Juul. Dit is de vakantiemodus.

Dax.

Dax likt aan een schelp op het schelpenpad voor mij. Hij heeft wat eetbaars  gevonden denkt hij. Na enige likken is de zoute schelp toch niet zo interessant meer en verdwijnt hij naar zijn vaste plekje op het kleine duintje/heuveltje voor ons huisje. Op de top heeft hij mooi overzicht van alle fietsers, fazanten en konijnen die langs komen. Hij kijkt mij even aan als er een fazant voor hem langs loopt maar dan kijkt hij weer naar beneden naar het fietspad. Kaija en Poema vinden de fazant niet interessant en spelen rustig door met hun bal. Jaaah ,… dit begint op vakantie te lijken.

                                      Poema kijkt naar een passerende fazant.

                                      Kaija en Poema spelen met de bal.

De wind ruist door de naaldbomen die voor het huisje staan wat een heel eigen geluid maakt. Hvvvvvv,… hoor ik en verder hoor ik wat meeuwen maar meer ook niet. Hvvvvvv ...Heerlijk die rust. Eindelijk. Ik geniet intens van de stilte.

Vakantiemodus! roept Marten weer hard. Vakantiemodus, roep ik hem hard na. We moeten lachen om onze eigen gekkigheid.

                                                             Naaldbomen.

                                                     Twaalf dagen regen uitzicht.

Terwijl ik nu dan toch echt van de rust probeer te genieten zegt Marten dat hij de hele week op hetzelfde tijdstip ziet hoe een vrouw aan de overkant de Terschellingse vlag hijst. Het valt hem op dat ze dat elke dag doet. Ook nu weer. Ze is laat zegt hij. Normaal doet ze dat al veeeel eerder.

                                                                      Mevrouw Netjes.

                                                                       De vlag.

Marten zegt terwijl hij naar de vrouw kijkt: Weet je hoe ze met de hond loopt? terwijl hij ondertussen alvast voor doet hoe dat gaat. Met gestrekte arm houd hij denkbeeldig een strakke lijn voor zich uit en hij trekt een benepen gezicht van iemand die elke wandeling al te veel vindt en geeft aan dat ze niet verder gaat dan het paadje voor hun huis. Ze loopt als mevrouw netjes zegt hij. Zielig voor de hond zucht hij. Ondertussen geniet hij weer intens van de zonnestralen die we zo hebben moeten missen deze 2 weken.

                                          
                                                   Marten in de vakantiemodus.

Ik doe ook mijn ogen dicht en haal eens diep adem. Weer probeer ik van de stilte te genieten. Heerlijk die wind, rust en die zon denk ik. Het duurt niet lang of ik hoor Marten zeggen:

Als jij nu boodschappen doet dan ga ik met de honden wandelen.

Neehee, roep ik, jij zou koken en bovendien heb ik last van mijn knie.

Jaaah,… zegt Marten, dat wel natuurlijk, maar dan doe jij de boodschappen en dan kook ik, probeert hij nog maar eens.

Neeheee zeg ik. Jij doet en de boodschappen en jij kookt net zoals ik dat het hele jaar door altijd doe na mijn werk.

Ja maar,…. hahahah…een lach salvo volgt,  ja,.. maar Juul,…..hahah…. ik kan toch niet alles tegelijk.

En de honden uitlaten en boodschappen doen en koken zegt Marten vrolijk.

Jawel hoor, zeg ik. Tijd genoeg.

Ooooh ….     hoor ik Marten zeggen….. Wacht even,….  de zon komt er weer aan.

Nu even niet hoor Juul, ….ik ga weer in de zonmodus. En hoppa, Marten valt weer in zijn rode onderbroek achter over op het  ligbed en gaat plat gestrekt liggen. Ogen stijf dicht. Geen spatje zon mag hij missen. Elke seconde telt. Daar ligt hij dan. Helemaal klaar voor de zon. Ik ga moeizaam naar binnen over het schelpenpad en pak mijn camera om snel een foto te maken.

                                                         
                                                                    Schelpen terras.

Onrustig typje… ben jij zeg! zegt Marten terwijl hij het geknars hoort wat ik met mijn voeten maak.

Ik zit wel in de vakantiemodus hoor! benadrukt hij nog maar weer eens. Hmm, denk ik, volgens mij ben jij hier de lawaaischopper.  

Ik ga vlak naast hem zitten in de ligstoel. Met mijn jas aan dat weer wel. De zon is heerlijk als ze schijnt. En die rust.... alleen het ruisen van de dennebomen hoor ik nog. Hvvvvvv. Mijn gemijmer houd op als ik een schaduw van een wolk over mijn gezicht voel glijden. Met deze wind gaan de wolken snel. Ik doe mijn ogen even open.

Ah,.. hoor ik Marten weer luid roepen, de wolk is al weer weg.

Samen zijlen we weer onderuit. Daar gaat ze weer, zegt Marten terwijl hij een (1) oog open doet richting mij.  

Hmm hmm,.. Kwekkebek, sneer ik terug. Je bent  lucht aan het verschuiven weet je dat?.

Marten hoort het niet eens.
In de luiemodus Juul, roept hij hard door mij heen pratend. In de luiemodus. Het moet niet gekker worden ,…   mompelt hij er achter aan. Als deze wolk weg is Juul, dan komt er een heeeele,..  heeeele,.. tijd niets meer. Dus ….dat wordt genieten, roept hij  nog luider.

Met een klap vallen we weer achter over in de ligstoel. Inwendig moet ik om hem lachen.

Genieten zegt Marten hardop uit gekkigheid. Genieten ! roep ik hem na.

Vakantiemodus, zegt Marten.

Vakantiemodus, zeg ik na.

Marten smeert zich nog maar eens in met zonnebrand crème .

Dermatologisch getest zegt hij vragend hardop terwijl hij de tekst opleest van de fles. Dermatologisch getest wat betekend dat eigenlijk?

Dat het is getest op kale muizen!  kletskont.

Oh, zegt hij, zou het,…  Nee natuurlijk niet!  zeg ik en hij smeert rustig verder. Lekker he,.. vakantie Juul. Daar waren we wel aan toe he!

Juul,.. ik ben weer in de vakantiemodus hoor! Nu even niets meer zeggen hoor. En Marten ploft weer neer.

De moraal ridders

                                          Paterswoldsemeer met in de verte de Hoornseplas.

Bij de meeste steden is wel een grote zwemplas te vinden zo ook waar ik woon. De halve stad is in de zomer te vinden aan deze plas. Een klein gedeelte van het terrein is gereserveerd voor naturisten. Buiten het zomer seizoen om, vanaf 1 okt t/m1 april, hebben veel honden aan de zwemplas dan ook hun uitlaadgebied.

Er is een nadeel aan deze plas. Hij trekt ook veel door testosteron gedreven mannen aan. Met enige regelmaat tref ik daar een man met zijn broek op de enkels en die met drukke gebaren aan zijn geslachtsdeel zit te trekken. Nou schrik ik daar niet van want; a, ben ik niet bang uitgevallen voor dat soort mannen, beter gezegd ik heb daar een broertje dood aan dus ik vermaak me wel als ik ze tegen kom en b,  heb ik 3 zeer grote honden die mij graag zullen verdedigen, alhoewel ik dat nooit zou toelaten, maar het schrikt voldoende af.

Als ik dus daar lekker loop te genieten van het weer en de natuur en ik weer zo’n man aantref in de bosjes en ik er niet al teveel woorden aan vuil wil maken dan roep ik mijn hondjes. De grootste houd ik dan vast aan zijn halsband en roep dan hard:" heel snel die broek aan en wegwezen of ik laat de honden op je los." Niet dat ik dat zou doen maar het werkt altijd kan ik je zeggen. Zo verdwijnt de man voor er een volgende vrouwelijke wandelaar aan komt en heb ik er niet al te veel werk van. Probleem opgelost.

 

                                                    Hoornseplas

Nu zie je aan de plas ook veel door testosteron gedreven homo mannen. Mannen die toch op een voor mij vreemde wijze aan hun trekken proberen te komen. Ze hebben van die opvallende manieren van aandacht trekken. Zo zie ik ze op de fiets met een korte broek aan rondjes rijden weer of geen weer of in een tentje zitten en bij het minste geringste zonnetje komen ze uit hun tentje. Al zwaaiend met hun piemel zo van ik sta hier lekker te genieten van het zonnetje. Hm hm.
Ik zie ze ook wel eens zitten in de bosjes te wachten op een klant. Dan komt er een man in net  pak aan gewandeld die ineens een zij stap maakt en in de bosjes verdwijnt  Daarna kom ik de man dan aan de ander kant van het meer natuurlijk weer tegen waarop wij elkaar netjes goedendag zeggen.
Ik zie ze ook rondjes rijden in de auto op de parkeerplaats. Zo rond 17:00 uur beginnen ze met lichtsignalen te seinen. Er wordt dan het een en ander duidelijk gemaakt.

Gelukkig heeft de gemeente in de loop van de tijd wat bosjes weggehaald waardoor je niet voor een verassing komt te staan als je de hoek om gaat. Je ziet nu meestal vroegtijdig wie of wat er aankomt. Alhoewel ik vorig jaar toch voor een verrassing kwam te staan.

                                        De hondjes.

Het was vorig jaar al tijden slecht weer in september en op de laatste dag van het seizoen besloot ik om toch daar met de honden te lopen. Het was koud, regenachtig en bewolkt. Om een uur of 12:00 liep ik daar met de hondjes te wandelen. Ik had mij voorgenomen dat als ik een prent zou krijgen ik deze volledig zou accepteren. Ik kon mij toch niet voorstellen dat hier iemand voor zou gaan schrijven. Bij het begin van mijn wandeling zag ik aan de overkant van het meer een tentje. Jawel, daar lag weer een 1 of ander meneer die dacht dat het hier Griekenland was qua weer. Aan de overkant zag ik ook een man in pak lopen maar verder was het rustig. Geen wandelaar te bekennen. Mijn honden die altijd willen spelen met de bal liepen weer heerlijk midden op het grasveld rond te rennen. Terwijl wij het naaktstrand naderde gooide ik de bal nog maar eens lekker ver weg met mijn werphengel.

Komt daar uit de bosjes een naakte man aangewandeld alsof het doodnormaal is om met dit weer te zonnen en het volstrekt normaal is ook om als enige hier naakt rond te lopen. Ik zie de man mijn kant op komen en ik denk nog hij moet toch niets van mij?? Terwijl ik me nog maar eens omdraai om de bal ver weg te gooien komt de man naar mij toe en zegt : Mevrouw en even later nog wat luider mevrouw,…..Uw mag hier niet komen met de honden en al helemaal niet los.

                                         Paterswoldsemeer.

Ik ben met stomheid geslagen.Voor mij staat een piemlnaakte man. Die zegt dat ik niet met de hondjes hier mag komen. Ik kijk hem eens goed aan en bedenk mij wie is hier nu gek! Hij kijkt zonder te blikken of blozen heel serieus naar mij alsof het hier om een verschrikkelijk feit gaat en alsof het heel normaal is dat hij dit in deze omstandigheden zegt. Vervolgens zegt deze meneer: "ze bekeuren er streng voor hoor."

Ja hoor, de schijn van heiligheid. Ik besluit het spelletje mee te spelen maar meer omdat ik hier eigenlijk geen woorden voor heb en dat gebeurt niet vaak.

Bedankt hoor, zeg ik alsof de situatie heel normaal is. Bedankt voor de info maar ik weet het.

Vervolgens loop ik door en ja hoor, dat kan er nog wel bij. Aan het einde van mijn ronde komt daar ook nog de man in een net pak naar mij toe lopen en zegt op een samenzweerderige toon: U mag hier echt niet komen met de honden. Morgen mag het pas weer.

Ja hoor, zeg ik tegen deze moraal ridder, dat zei net ook al een naakt iemand tegen mij.

De moraal van dit verhaal? De naakte waarheid is ook niet altijd wat.