Terschelling
Van
vakanties houd ik. En vooral van Terschelling en van de zee. We gaan al zeker
meer dan 15 jaar naar Terschelling en eigenlijk maakt het weer me niet uit maar in al die jaren dat ik daar kom heb ik
nog nooit de zon gezien. Laat staan dat ik daar in badpak in de zon heb gezeten of dat ik in de zee
ben geweest. Men zegt dat Terschelling altijd de meeste zon uren van het land
heeft… nou, ik kan het je verzekeren ,…....dat heb ik nog nooit mee gemaakt. Vergeet
het maar. Ook dit jaar kwam de regen vol
overgave naar beneden. Vond ik het vorig jaar in de lente al koud en nat met 17 graden, dit jaar was het in zomer
met 12 graden en nog meer regen nog kouder dan anders. Het vreemde is is dat
ik dat vaak heb. Regen bedoel ik. Een uitje met een vriendin naar Kampen,…
regen. En niet even..… nee…. meteen de hele dag. Even met de honden uit…regen.
Een
dagje met mijn moeder naar Ootmarsum…regen.Een kampeer weekje met mijn zus in Drenthe. Spontaan ontstond er een vijver voor onze tent.
Terschelling
Afgelopen week ging ik voor mijn verjaardag
naar Enschede…. Even een terrasje pakken met wat familieleden. Gezellig.
Het was warm weer die dag en geen wolkje aan de lucht maar toch,….. Tussen de
middag kwam de regen zo maar uit het niets naar beneden en in 5 minuten tijd was de straat, waar ik net nog met zomerse slippers gewoon door heen
had gelopen, in een kolkende rivier veranderd en was mijn auto tijdens de vlucht
uit Enschede door een ondergelopen viaduct tijdelijk stuur en remloos geworden
zodat ik met een diepe zucht toch moest beamen dat ook met mijn verjaardag de regen
met volle overgave naar beneden was gekomen.
Nu
houd ik niet alleen van vakanties maar ook van tradities. Verjaardagen, vind ik,
moeten breed uit gevierd worden. Liefst met zo veel mogelijk mensen en
gezelligheid. Lekker eten en natuurlijk met cadeaus. Huwelijken en begrafenissen,
geboortes, iets anders te vieren. Deel het met anderen. Ik vind dat ze vol op gevierd,
herdacht of op een andere manier een plek moeten hebben in iemands leven.1 van die leuke tradities vind ik het vlaggen.
Er zijn weinig landen die zo enthousiast vlaggen als Nederland. Als mensen de
vlag buiten hangen dan willen ze iets zeggen, iets laten zien. Er valt iets te
vieren, te herdenken of men wil iets aangeven.
Dit
jaar op 25 april 2013 vond ik dat het tijd werd om de Zuid Molukse vlag uit te
hangen.Uit respect voor mijn vader en de vele Molukkers die strijden en
gestreden hebben voor een vrije Republiek der Zuid-Molukken en om te herdenken dat 63 jaar geleden de vrije Republiek der Zuid-Molukken werd uitgesproken besloot ik de RMS vlag
uit te hangen. Republik Maluku
Selatan.. Jawel. Ik kan het hier doen. Molukkers
op Ambon hebben geen recht van vrije meningsuiting.
Toen
ik Marten vroeg of hij de houder van de vlaggenstok aan ons huis wou bevestigen
zei hij: Echt niet, ik schaam me dood. Als je de vlag buiten hangt dan kom ik
niet thuis. Ik lijk wel een burgerman Ik keek hem aan wees hem op mijn vader. Die
gevochten had voor de RMS. Het onrecht en de gevolgen van al dat vechten. En ik
keek hem nog eens zeer streng en zeer Moluks aan. Paar dagen later was de
houder gemonteerd en toen op 25 april de Molukse vlag er hing keek ik er met
gepaste trots naar. Zelfs Marten keek trots en zat s'avonds gewoon zijn Molukse maaltje te eten.
De RMS vlag
Kort
daarop was het 30 april. Koninginnedag. De laatste keer dus want daarna zou Koninginnedag koningsdag heten en niet meer op 30 april worden gevierd. Kijk dat is nou jammer. 30 april was
eigenlijk altijd een beetje mijn verjaardag. Tenslotte heet ik Juliana. Dat is trouwens
ook de enige binding die ik heb met het koningshuis. Maar goed …dit ter zijde. Ik
vond het altijd een hele happening. Koninginnedag. Lekker gezellig de stad in,
iedereen vrolijk en overal is wel wat te doen. En het mooiste... overal hangt
de vlag uit. Op 30 april geen koninginnedag meer en dus voor mij geen anonieme
verjaardag meer. Dat is dus voorbij.
Nu
dan pak ik mijn verjaardag dit jaar groots aan. Want ik hou van een
feestje. Ik besluit mijn verjaardag te vieren op een andere dag in zomer zodat ik verzekerd ben van mooi
weer. En geen regen. Maar voordat ik een groot feest ga geven wil ik mijn 50
jaar afronden met een ceremonie. Een ritueel.
Je weet toch
nog wel…in mijn verhaal ”het land van ooit” schreef ik al over een kijkje
in een vorig leven waar ik duidelijk iets met het sjamanisme van doen had
gehad. En wat ik mij pas weer herinnerde
toen ik toevallig een keer op een markt veren had gekocht bij een Indiaanse standhouder.
Ik schreef toen al “dit muisje krijgt een staartje” En zo was het. In een sneltrein vaart kreeg ik daarna iets te leren over het sjamanisme maar dan op een
natuurlijke weg. Via mijn intuïtie en waarschijnlijk met kennis die ik al bezat
uit een vorig leven. En natuurlijk met behulp van de andere kant en mijn gidsen.
Het meer naast de krachtplaats.
Voor
de ceremonie had ik van te voren al een krachtplaats uitgezocht midden in een
groot bos in het Drents landschap. De krachtplaats werd niet vaak bezocht door
mensen maar toch nog wel vaak genoeg zodat mijn zus zich afvroeg of ik het toch niet beter ergens anders kon gaan houden.
Ik zei haar dat ik dat van het moment zou laten afhangen. Ondertussen had ik
alles bij elkaar gepakt wat ik voor een mooi
ritueel nodig had. Een emmer, waxine lichtjes, wat stenen, een koord, mijn gebeden, etc.
Alles voor een mooi ritueel. We zaten nog maar net in de auto toen het ineens
heel hard begon te regenen. Ja hoor. Het was niet waar. Mijn zus en ik keken
elkaar aan ….. regen… en net scheen de zon nog en zaten we achter het huis. Het
moet zo zijn zei mijn zus. Bepakt en bezakt kwamen we aan in het bos. Mijn zus
zuchtte nog eens flink en zette dapper door terwijl we kledder nat werden.
Dwars door al het struik gewas en smalle paadjes heen kwamen we op de
krachtplek aan. We waren net 2 verzopen sjamanen. En we wisten het zeker…..
zolang het zou regenen zou hier geen mens komen en zouden we niet gestoord
worden. En zo was het ook. In de stromende regen, afgeschermd door de prachtige
boom waar ik onderstond maakte ik een cirkel van bloemen en plaatste de stenen
en de kaars op de juiste plek. Na toestemming te hebben gevraagd aan de
krachten van die plek begonnen we aan het ritueel. Op het moment dat ik de
laatste zinnen had uitgesproken van het ritueel en ik het licht aanriep
verscheen de zon. Ons ritueel was ten einde en in de verte hoorde ik de eerste
mensen er weer aan komen. Zo mooi kan het dus ook zijn met de regen. Toen ik dat tegen mijn
zusje zei, zei ze me: Ja, je houd toch zo van water en water is reinigend. Jij
brengt reiniging met je mee. Ja, Fijn,….. zei ik terwijl ik aan de vakanties in Terschelling dacht.
