Poema in de sneeuw.
Ik zag wat glinsteren op de weg en ik bedacht mij dat het wel glad kon zijn. Ik had dit nog niet gedacht of daar lag ik. Mijn net nieuwe fiets lag paar meter verder op. Nu 2 weken later kan ik niet veel met mijn been en moet ik noodgedwongen slapen op het logeerbed beneden. De trap op dat gaat nog niet. Beneden slaap ik dan met de 3 beauceronnetjes. Mijn hondjes. Heel gezellig en een ongekende luxe voor de hondjes en mij. Gezellig met een maar......
Vannacht ging ik vroeg slapen. Ik lag net lekker toen ik een piep hoorde van Poema.
Nee, dacht ik terwijl ik me nog maar eens omdraaide en net deed of ik het niet hoorde. Kreun, piep, piep,kreun. Jawel hoor, Poema moest een plas doen. Net uit geweest met Marten, lekker uitgelaten gespeeld in de sneeuw. Ennnnn... natuurlijk heel veel sneeuw gehapt ….de zwakke blaas van Poema begint op te spelen. Oke.. oke.. dacht ik met een diepe zucht. Ik kom er aan. Met mijn pijnlijk stijfe been kom ik moeilijk uit bed. Op de tast in het donker zoek ik mijn krukken. Waar is die legging. Zucht, ik voel de kou. Het lijk wel -20. Vervelende Poema. Na veel moeite, want ik kan natuurlijk niet zo snel mijn legging aan doen, op de krukken de sneeuw in. Ik bedenk mij hoe gelukkig wij ons zelf mogen prijzen om in de stad een tuin te hebben die direct grenst aan een gemeente vijver waar aan onze kant geen mensen kunnen lopen dus ideaal voor hondjes in nood.
Als ik na veel moeite bij de schutting deur ben rent Poema met veel plezier en in haar alerte Poema jachthouding het gras op. Niet om te plassen maar om te snuffelen. Snuffelen , snuffelen en nog eens snuffelen. Wordt ik hier voor het ooitje gehouden? Poema snuffelt alsof ze hier nooit komt. Poema vind het heel bijzonder al die geuren. En ja, het ijs is ook heel interessant om op te lopen. En ja hoor.... hier ruikt het ook lekker en laat ik eens even 50 meter verder op mijn best gaan doen om te ruiken wat er allemaal te ruiken valt.
Al die tijd sta ik te steunend op mijn krukken te wachten bij de schutting. Dit gaat zo rustig 20 min. door en al die tijd doet mevrouw dus niks he. Hee..le..maal niets. Geen plasje, gewoon niets. Ik ben er flauw van en heb het koud. Ben moe.
Een verdwaalde hondenwandelaar aan de overkant van de vijver probeert een praatje met mij te maken. Wel, nu niet hoor. Heb er geen zin in. Doe alsof ik de man niet zie en niet hoor. Dat kost niet veel moeite want ik slaap half, mijn been doet pijn en ik sta half naakt in mijn jas te vernikkelen.
Een praatje. Waarover! Ken de man helemaal niet. Je hebt wat gemeen. Je bent collega’s honden uitlater in de nacht. En dan mag je een praatje houden. Nee,... dus. Geen praatje. De man kijkt nog wat naar mij en na een tijdje draait hij zich dan toch maar om.
Goed. Nu ben ik er flauw van. Ik heb het koud en ik wil naar bed. Met een nu toch wel zeer geïrriteerde stem roep ik hard Poooooeeemaaaa! Ja hoor,... daar komt ze aan. Ah nee .. schijn. Na 10 meter stopt ze. Ze ruikt weer iets heeeeel interessants.
Jeetje. Wat de buren er ook van denken …Jammer dan. Ik roep nu echt luid en kwaad POEMA! Kom hier! Mijn stem echoot na in de leegte van de nacht. Als de buren nu niet wakker zijn dan weet ik het niet. Ik hoor Marten vanuit zijn bed boven in het huis naar buiten hard ssjjjjjhhhhh roepen. Het geluid gaat door het openstaande raam naar buiten. Die is dus wakker.
Bij Poema lijkt mijn stem verheffing ook te helpen. Ze weet het. Nu wordt het menens. Daar komt mevrouw aan maar.. nee, nee , nee, neeeeeh … jawel hoor, ze loopt snel op een drafje langs me heen en gaat links van mij ook maar eens snuffelen. Ze kijkt mij aan met een blik van" dit gedeelte heb ik nog niet gehad, Juul. Dat moet ook nog."
Nu heb ik het gehad. Mijn ego heeft het ook gehad. Ik bedenk me niet en strompel er heen. Pak haar boos bij haar nekvel. Mee jij, zeg ik luid. Ik zucht, Ik mopper, ik mopper nog meer en ik vraag haar waarom ze geen plas doet en of ze wel weet hoe koud het is. En dat ik bijna geen kleren aan heb dan alleen een jas en schoenen en een legging. En of ze wel weet hoe moe ik ben en hoe moeilijk ik kan lopen. En of ze denkt dat ik dit voor de lol doe.
Daar gaat mijn naam als aardige spirituele buurvrouw. Want dit moet voor iedereen in de buurt te horen zijn. Voor mij aan, zeg ik met luide stem, en dat doet ze. Met een vrolijk hupje en staart kwispelend neemt ze nog wat happen sneeuw. Kijkt ’lachend’ om en begint als een jonge hond uitgelaten heen en weer te rennen. Ze weet van gekkigheid niet waar ze heen moet rennen. Om mij heen, de tuin in, langs de vijver. Kom op vrouwtje lijkt ze te zeggen. Speel met mij. Aaaargh,... helaas, ik kan er ook niet echt kwaad om worden. Poema houdt van sneeuw.
Als we binnen zijn zeg ik dat ik van haar baal en het niet leuk vind. Dat ik wil slapen en dat ze zich nu toch voor de rest van de nacht moet gedragen. Ik ga maar weer slapen en ik adviseer haar sterk dit ook te doen. De andere honden kijken slaperig op om vervolgens al zuchtend hun kop te laten zakken en weer verder te gaan slapen. Ik stap nu ook weer met mijn pijnlijke knie in mijn al afgekoelde bedje..
Ik lig nog maar net en je snapt het al.... Kreun, piep piep, kreun. Mevrouw moet plassen. Het hele ritueel herhaalt zich. En daarna in deze nacht nog 4 x. Gelukkig plast ze deze keren wel en heb ik niet helemaal het gevoel overgeleverd te zijn aan mijn vriendin haar nachtelijke grillen en liefde voor de sneeuw. Alhoewel,... mij bekruipt een bepaald gevoel.
Vanochtend dacht ik dat het toch fijn zou zijn als ik mijn been weer eens zou kunnen buigen en boven zou kunnen gaan slapen. Want hoeveel ik ook van mijn hondjes hou; ik ben Poema nu echt even zat. Ik kijk naar Poema en ze kijkt mij aan met haar allerliefste blik aan en het is net alsof ze zegt:,, wat is het s’nachts toch gezellig met jou''. Als Marten beneden komt en de hondjes wil gaan uitlaten om daarna naar zijn werk te gaan zeg ik chagrijnig en met luide stem:,, neem ze maar mee en breng ze voorlopig ook niet terug’’.
Alsof ze het horen. Alle drie komen ze eraan en willen ze door mij geaaid worden en kijken ze mij met een zo’n liefdevolle blik aan. Ik smelt. Bah,bah, bah,..Ik hou van mijn lieve honden.
Poema, Kaija en Dax.
Lieve Juul, als ik al ooit in de verleiding had kunnen komen om een hond in huis te nemen dan is die mogelijkheid nu definitief van de baan. Neem een kat. Met een kattenluikje. En gebruik zolang je beneden slaapt 's nachts vooral oordopjes.
BeantwoordenVerwijderenMaar ieder nadeel heeft z'n voordeel: je hebt hier een fantastisch leuke start gemaakt met je blog, gefeliciteerd! En ik ben lekker je eerste volger.